KUFFEREK

"NA LISTECZKU JAWOROWYM" Maria Czerkawska

2012-01-25T03:54:00.000-08:00

Maria Czerkawska (27 listopada 1881 - 2 listopada 1973). po wykształceniu domowym była wolną słuchaczką na UJ. Od 1957 roku po potrąceniu jej przez motocyklistę życia spędziła na wózku inwalidzkim. Nowelistka, poetka, autorka książek dla dzieci.

Mieczysław Piotrowski (5 maja 1910-8 grudnia 1977). Absolwenta Wyższej Szkoły Dziennikarstwa (1931) oraz Akademii Sztuk Pięknych (1934). Wykładowca i rektor Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Pisarz, autor powieści, scenariuszy filmowych i książek dla dzieci, ilustracji książkowych i rysunków satyrycznych.

"Pora odlecieć

Poćwierkują jaskółeczki:
- Pora nam odlecieć...
Kto też pierwszy wieś opuści -
my czy z miasta dzieci?

Kto będzie żałować bardziej
pól, łąki i rzeczki:
dzieci, co do szkoły pójdą,
czy my, jaskółeczki?..."

"Puszek śniegu

Siadł na grzędzie puszek śniegu.
Zaraz zwołał swych kolegów.
Zleciało się tyle puszków,
jakby pękła gdzieś poduszka.

Wszystkie zgodnie zawołały:
będziemy tu zimowały,
grzały kiełki i nasionka,
aż zadzwoni pieśń skowronka!"

"Pajączek

Od tarniny do tarniny
rozpięta nić pajęczyny.
nowej nitki już pajączek
do tej dawnej nie dołączy.

Wiatr ostatnie listki strzęsie.
Krzycząc lecą dzikie gęsi.
Późna jesień, sczerniał las,
do odlotu czas.

Głosy wsiąkły w czarne chmury.
Pająk szuka szpary, dziury,
by się skulić, nóżki schować,
cichusieńko przezimować.

Wkrótce świat stanie się biały.
Dzikie gęsi odleciały."

"Do strumyka

Do strumyka wieczorem
przychodzą trzy sarenki.
Oczy mają łagodne,
nogi zgrabne i cienkie.

Zanim łebki pochylą,
zanim wodę pić zaczną,
nasłuchują, w las patrzą,
stoją jakby na baczność."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1974

"NA LISTECZKU KALINOWYM" Ewa Szelburg-Zarembina

2012-01-14T08:04:00.000-08:00

Bardzo ciepło i letnio w wierszach oraz pięknych ilustracjach.

"Czerwiec to czarodziej!
Znalazł o północy
to, co w baśniach kwitnie
raz w rok:
Kwiat Paproci.
Da go tobie.
Da go mnie.
Kiedy?
Nocką.
Gdzie?
We śnie."

"Lipiec z pszczół kapelą
czuwa nad ogrodem,
więc mu ogrodniczka
niesie chleba z miodem."

"Idzie chmura
ciemna, bura, duża.

Ojej! Będzie burza!

Szumią, gną się,
skrzypią drzewa.

Oj! Będzie ulewa!

Już zagrzmiało.
Już błyska.
Już i kropla...
Deszcze pryska!

Myk, do domu!
Bliziutko.
Skryliśmy się
prędziutko.

A za oknem,
za drzwiami
woda płynie strugami."

"Idzie niebo ciemną nocą,
Ma w fartuszku pełno gwiazd.
Gwiazdy świecą i migocą,
aż wyjrzały ptaszki z gniazd.
Jak wyjrzały, zobaczyły
i nie chciały spać,
kaprysiły, grymasiły,
żeby im po jednej dać!
- Gwiazdki nie są do zabawy,
tożby nocka była zła!
Ej! usłyszy kot kulawy!
Cicho bądźcie!... A, a, a..."

Wydawnictwo Lubelskie 1986

"KACPEREK" Janina Porazińska

2011-12-17T09:54:00.000-08:00

Bardzo stara i piękna bajka o Kacperku, który sam nie wiedział co chce w życiu robić. Aktualne, a jakże! Próbował pracy u szewca, krawca, a nawet u magika. Lecz na nic to, nic do głowy nie wchodzi, coś innego robić chce. Nie dla niego szycie, miary i zaklęcia. Matka załamana, a on zniechęcony. Cóż począć? Ale przypadkiem poznał swe powołanie. Czyli jak w życiu. Kacperek odkrył miłość do skrzypeczek. Co więcej, dzięki nim sprawiał radość wszystkim dookoła. Cudowne ilustracje.

"Gdy po roku już nauki
Kacper zrobił nowe buty,
majster wrzasnął w strasznym gniewie:
- Gdzieś flek przybił?! Na cholewie!
Obydwa na lewą nogę!
Gdzie zapiętek? Nie, nie mogę!
Co ci siedzi w głowie? Sieczka?
Wynoś się z warsztatu Fleczka!
Oszaleję z tym nieukiem!

Wypchnął Kacpra.
Trzask! Drzwi z hukiem!"

Nasza Księgarnia, Warszawa 1969

"NARODZINY OBŁOCZKA" Jan Sztaudynger, Janina Krzemińska

2011-12-13T10:00:00.000-08:00

"O, jak to dobrze

O,jak to dobrze
mieszkać w ogrodzie:
trawa jak morze,
kwiaty jak lodzie.
O, jak to dobrze
wybiegać rano,
kłaniać się bratkom,
liliom, gencjanom.
O, jak to dobrze
pochylać głowę
i witać kwiaty
coraz to nowe!"

"Pokaż oczka

Chociaż buzia
czasem kłamie,
Oczko prawdę
powie mamie"

"Żyrafa

Mam oswojoną
żyrafę,
co mi zagląda
na szafę.
Musiałbym włazić na stołek,
by ujrzeć coś na szafie.
A tak - to mogę
polecić żyrafie."

"Wróciły jaskółki

Wróciły jaskółki
zza morza,
oczarowały
mamę,
choć przywiozły
nowe płyty,
ale piosenki
te same"

Nasza Księgarnia, Warszawa 1965

"ZWROTKI DOROTKI" Jan Sztaudyner, Józef Wilkoń

2011-12-09T07:30:00.000-08:00

Jan Izydor Sztaudyner - ur 28 kwietnia 1904 roku, zmarł 12 września 1970 roku, pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie. Miał polskie, niemieckie i francuskie korzenie. Wiersze pisał już w dzieciństwie. Studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był nauczycielem, wykładowcą, organizatorem teatrów, redaktorem. Znany z ciętych i trafnych fraszek oraz cytatów.

"Módl się i pracuj"

radzą przyjacioły.

To się inni obłowią,

a ty będziesz goły.

"Bardziej potrafi popsuć nam krew pchła niż lew."

"Któż by wiedział, że czas leci, gdyby nie lustro i gdyby nie dzieci."

"Na tym polega rola sumienia, że grube grzechy na drobne zamienia."

"Najłatwiej wtedy zdobyć uznanie, gdy się już kicha na nie."

"Zaproszenie

Płynęła chmurka po niebie,
prosto przed siebie.
Słonko ją pieściło,
za rączkę prowadziło
powolutku, pomalutku.

Ziemia ją zapraszał do siebie:
- Dość wędrowania po niebie!
Czekają kwiaty w ogródku.
Spadnij,
Podlewaj trawkę i drzewka.
Z ciebie, moja chmurko, najlepsza konewka."

"Malwy

Malwy były czerwone,

Każda poszła w swoją stronę.

jedna grzeczna niesłychanie

stanęła sobie przy ścianie.

Druga ramieniem sięga,

wystawia głowę zza węgła.

Trzecia w moje okienko

puka zieloną ręką.

ta się najbardziej rumieni,

chowając główkę w zieleni."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1968

"DZIWIĘ SIĘ ŚWIATU" Stefania Szuchowa

2011-12-06T00:37:00.000-08:00

"Słowik

Księżyc wszedł wielki, czerwony,
posrebrniał, gdy wzniósł się w górę,
potem się schował za chmurę,
ozłocił po brzegach obłoki
i piękny, czysty, wysoki
wypłynął.

Jest tak jasno,
że gwiazdy przy nim gasną.
Cisza. Cisza ze szmerami,
z jakimiś w gniazdach sprawami,
z poszumem drzew.
Coraz piękniej, wyraźniej
słowik zaczyna śpiew.

Księżyc poprzez gałązki
migoce na niebie dalekim...
Tak było i jest przez wieki - światło i śpiew.
Ja chciałbym wszystko wiedzieć,
rozumieć. Nie wszystko rozumiem.
Tak myśleć, jak słowik śpiewa,
ja nie umiem."

"Ziemia

Jechaliśmy setką. Może prędzej.
Uciekały, uciekały drzewa,
słupy, drogowy znak...
- Tato, stań!

- Zgubiłeś coś?
- Zgubiłem. Tak.

Szedłem po dróżce obok szosy,
po pachnącej, czułej ziemi.
Szumiały spokojnie drzewa,
przychylały się kłosy.
Pachniała macierzanka.
Byłem sam i szczęśliwy.
Znalazłem storczyki leśne,
wyszedłem z mroku zieleni...

- Jedziemy? - zapytał tata.
Zapuścił silnik.
Jechaliśmy jak szaleni...
Tata zmienił bieg,
zatoczył skręt,

wjechaliśmy na wzgórze.
Przed nami szeroki kraj.

Ach, jak ja lubię pęd!"

"Mróz

W naszym domu od rana szyba zamarznięta.
Mróz tę szybę ozdobił. Ale skąd pamiętał,
jakieś palmy, paprocie i kwiatów gęstwiny,
dżunglę z tęczy i srebra i złote w słońcu trzciny?...

Wychucham sobie kółko. Jak pusto, jak biało.
Drzewa bez liści, nawet świerczki zasypało.
A tu - paprocie, kwiaty... Czy - gdy noc zapada -
mróz z pamięci te wzory tak pięknie układa?..."

Nasza księgarnia, Warszawa 1966

"KAŻDY TOMEK MA SWÓJ DOMEK" Ewa Szelburg-Zarembina

2011-11-27T07:04:00.000-08:00

Czy na pewno tylko ludzie mają swoje domy, czy wszystkie zwierzęta mają schronienia?

"Orzesznica

Rzadko,
Lecz możesz ją spotkać.
Ni to wiewiórka,
ni to mysz.
Na imię ma: Orzesznica.
Mała jak palec.
- Gdzie śpisz?
Powiedz nam, Orzesznico.

- A śpię,
jak mi się zdarzy:
w leszczynie wśród orzechów
zasypiam bez pośpiechu
lub drzemię pokryjomu
w ... makówce
taj jak w domu!"

Mrówki

Przepyszne w zamku komnaty,
zasobne spiżarnie.
Nikt tych skarbów nie przeliczy,
okiem nie ogarnie!

Drobny mrówczy ludek
swojej mrówczej pacy
nigdy nie żałował.

W gaiku nad dróżką
dzień po dniu pracował,
aż zbudował to zamczysko,
rodzinne mrowisko.

A ty patrzysz
i podziwiasz
w tym mrowisku wszystko!"

Biuro Wydawnicze "RUCH", Warszawa 1963

"HEJ, SŁONECZKO" Stanisław Grabowski

2011-11-17T00:49:00.000-08:00

Maria Uszacka (ur. 1932), autorka ilustracji. Dyplom w 1957 roku na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie w pracowni Jana Marcina Szancera (to mówi wszystko:-). W tym samym roku bierze udział w wystawie "Grafika i ilustracja".

Stanisław Grabowski urodził się w 1946 roku w Nowym Mieście Lubawskim.

W latach 1980-1994 pracowała jako dziennikarz telewizyjny, reżyser-dokumentalista i scenarzysta. jest autorem ok. filmów dokumentalnych i programów telewizyjnych dotyczących głównie kultury i historii. Otrzymał za swoją pracę liczne wyróżnienia i nagrody, w tym Srebrny Krzyż Zasługi.

Jego debiutem książkowym był opublikowany w 1980 r. w „Naszej Księgarni” tom "Mama, tata, brat i ja" (wiersze dla dzieci). To samo wydawnictwo wydało również jego kolejne książki poetyckie i prozatorskie dla dzieci.

Współpracuje z wydawnictwem „NK” jako recenzent wewnętrzny, obecny jest w 17 podręcznikach szkolnych (czytanki, wypisy), tłumaczony na języki obce, zapraszany na polskie i zagraniczne imprezy i sympozja poświęcone literaturze dla dzieci, juror wielu konkursów literackich.

Wydał dotychczas ok. 40 książek prozatorskich i poetyckich, laureat konkursów dramaturgicznych, znawca życia i twórczości ks. Jana Twardowskiego (pisze o nim książki i artykuły). Był redaktorem naczelnym kwartalnika „Poezja i Dziecko (2003–2006). Od 1999 r. związany z Ludową Spółdzielnią Wydawniczą, w latach 2006–2010 prezes i redaktor naczelny tej firmy.

Opublikował ostatnio: "Idę po dnie rzeki" (wiersze), "Pod Gajosa" (wybór dramatów), "Dzień wagarowicza" (opowiadania dla dzieci), "Wierszyki na cały rok" (wybór wierszy dla dzieci), "Z dziejów Kurzętnika i okolic" (monografia Gminy Kurzętnik), "W cieniu bratiańskiego zamku" (monografia Gminy Nowe Miasto Lubawskie). Obecny w wielu antologiach.

"Kto domu broni?
Topola wysoka.
Dniem i nocą
Spogląda na okna.

Kto domu broni?
Agrest wokół,
Nie podchodź
Do ostrych kolców."

"Do domu
Wróciłem wieczorem,
Z dziurą w rękawie,
Umorusany,
Kominiarz prawie.

A mama:
- Ileś ty czasu zmarnował!
A ja, nie kto inny,
Słuchałem muzyki deszczu
Z rynny.

Liczyłem wróble na płocie
Było ich krocie!

Port budowałem
Statkom śmiałym,
którym wiatr
Szarpie żagle z papieru.

I trening piłkarzy
Był ciekawy.
Od dziś
O piłkarskiej sławie marzę.

I motyl
Na łące mnie zauroczył,

I patrzyłem
W słońca żółte oczy.

I dal ciebie
Mam kwiatek polny.
O, zgniótł się w kieszeni.

Mamo, nie milcz..."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1987

"W KRAJU BAJ-BAJU" Tadeusz Kubiak

2011-11-12T01:23:00.000-08:00

W kraju Baj-Baju wszystko jest możliwe, wszystko się zdarzyć może. Wyobraźnia nie zna przecież granic. Nie dziwdźcie się temu, bo czasem potrzeba odpłynąć w taki właśnie świat, gdzie możemy spotkać wieloryba w dziupli dzięcioła, kota u fotografa, skaczące jabłko czy słonia w tramwaju. Co więcej, należy często takie miejsca odwiedzać, by... nie zwariować. Wystarczy puścić wodze fantazji na jawie lub po prostu zasnąć.

"W akwarium rybom
wyrosły skrzydła.
Frunęły, krzyczą:
- Woda nam zbrzydła!

Na tulipanie,
w zielonych piórkach
jak primadonna
śpiewa wiewiórka.

Znałem ślimaka...
Choć był ślimakiem,
ulepił gniazdo
do spółki z ptakiem."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1982

"BAŚŃ O SKRADZIONEJ RADOŚCI" Adam Gruszka

2011-11-10T05:22:00.000-08:00

Janusz Pokrywka - Urodził się w 1951 roku w Rzeszowie. Absolwent PLSP w Jarosławiu. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Dyplom w pracowni prof. Jerzego Nowosielskiego w 1976 roku. Podyplomowe Studium Scenografii Teatralnej i Filmowo - Telewizyjnej przy ASP Kraków, dyplom u doc. Jerzego Skarżyńskiego w 1979 r. Od 1979 brał udział w licznych wystawach zbiorowych rzeszowskiego środowiska plastycznego. Zorganizował kilka wystaw indywidualnych m.in. w Rzeszowie, Krośnie, Petrykozach, Dębicy, Przemyślu. Członek ZPAP od 20 lat. Przez okres pięciu lat był dyrektorem Teatru Lalki i Aktora "Kacperek". Uprawia twórczość z zakresu malarstwa, rysunku, i reżyserii. Autor scenografii dla teatrów w Warszawie, Szczecinie, Gdańsku, Katowicach, Będzinie, Rzeszowie, Krakowie a także w Czechach i na Ukrainie. Prowadzi działalność pedagogiczną w Kolegium Nauczycielskim w Krośnie (zajęcia z zakresu teatru animacji) i w MDK-u Rzeszów (zajęcia plastyczne dla najmłodszych). Otrzymał Nagrodę Twórczą Miasta Rzeszowa, Nagrodę Radia i TV Rzeszów, odznaczony odznaką Zasłużony Działacz Kultury. Mieszka i pracuje w Rzeszowie.

"- Od chwili, kiedy Zły Wróż Krogulec wykradł za pomocą czarnoksięskich zaklęć radość Wesołemu Miastu, nazywa się ono Smutnym Miastem. Wszyscy w nim chodzą smutni: i dorośli, i dzieci, a najsmutniejszy jest Burmistrz Serdelek, który za sprawą Krogulca stracił trzy ostatnie włosy z głowy i jest teraz zupełnie łysy.
- Takie nieszczęście! Dostojna Sowo, musimy wspólnymi siłami pomóc Miastu i Burmistrzowi - zmartwił się Rymopis.

- Panie Tuptuś, będzie pan łaskaw wyciągnąć z mojej kieszeni, tej nad czwartą parą nóg, z lewej strony, moje okulary. Zdaje się, że ktoś nadchodzi, ale niedowidzę. Mam już przecież ponad sto lat! - poprosiła grzecznie wierszokletę Stonoga, pociągając co chwila nosem, gdyż akurat miała katar.
- Toć to sam Burmistrz Serdelek! Poznaję go po po jego dużym brzuchu. Biegnie co sił, widocznie nie mógł się doczekać i wyszedł nam na spotkanie.
- Tak, to mój przyjaciel, smutny jak jego Miasto - potwierdził Rymopis.

- Tuptusiu, oddany przyjacielu! - zawołał zasapany grubas. - areszcie cię widzę, a nie mam w sobie tyle radości, by przywołać uśmiech na twarz i okazać zadowolenie z twojego widoku. Wybacz mi. Wybacz i ty, Eleonoro. Takie nieszczęście spotkało nasze Wesołe Miasto przez moją lekkomyślność. Jest ono teraz przepełnione smutkiem po brzegi. Opowiem wam, dlaczego tak się stało..."

KAW, Rzeszów 1988

""WIERSZE DLA KAJI" Joanna Kulmowa

2011-10-31T03:48:00.000-07:00

I znów mam w ręce dzieło sztuki. Tym razem wiersze są autorstwa Joanny Kulmowej, a przepiękne obrazy - Janusza Grabiańskiego, wielbiciela kotów. O czym więc będzie lekturka? O Kaji, oczywiście. Ślicznym, ciekawskim kociątku, które żyje, czuje i myśli jak człowiek, o czym przekonują nas autorzy.

"Kaja leniuchuje

Co to są liście?
Myszki suche.
Czym pachnie siano?
Ptasim puchem.

Wśród suchych myszek
w ptasim puchu
najlepsza cisza
dla leniuchów."

"Kaja się bawi

Koty są po to,
żeby rzucać papierki kotom.
Po to bywają kocurki,
żeby piórka im dawać i sznurki.
po to zdarzają się kotki,
żeby szpulki toczyć i motki.
To dla kota
najlepsza robota:
papier pogryźć,
motek zamotać.
A gdy kotek pragnie czegoś jeszcze,
można pisać mu i mruczeć wiersze."

KAW, Warszawa 1977

"SNY SZCZĘŚLIWE" Józef Czechowicz, Józef Wilkoń

2011-10-21T06:05:00.000-07:00

Bardzo nastrojowe wiersze Józefa Czechowicz jesienno-zimowe, kołysanki i kolędy.

Spokojnie, cicho, melancholijnie. Do tego mistrzowskie obrazy Józefa Wilkonia. Coś pięknego!

"Przy sianokosach"

Na naszej łące
siano pachnące
kosili,
zajączka kosą zranili.

Udarł Stefanek
czysty gałganek
z koszuli,
ranę opatrzy , otuli.

"Wezmę niebożę,
lekko położę
na sianie,
łapka go boleć przestanie"

"Jesień"

Szumiał las, śpiewał las,
gubił złote liście,
świeciło się jasne słonko
chłodno a złociście...

Rano mgła w pole szła,
wiatr ją rwał i ziębił;
opadały ciężkie grona
kalin i jarzębin...

Każdy zmierzch moczył deszcz,
płakał, drżał na szybkach...
i tak ładnie mówił tatuś:
jesień gra na skrzypcach...

"Noc w Tatrach"

Pośród zamarłych szczytów
cichutka drży muzyka:
po gładzi wiecznych śniegów
wiatr nocny tak pomyka.

W mroźnym powietrzu górskim,
jak w szklanych stawów głębi,
ten wiatr przewala chmury,
mąci je, gna i kłębi.

Więc strzępią się na turniach,
w przepaściach głuchych giną
i zmartwychwstają znowu,
i z wiatrem nocnym płyną.

A on, po śniegach goniąc
drobniutki pył lodowy,
świegoce bardzo cicho -
gra marsz podksiężycowy...

Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1984

"FLISACY - PŁYNIE WISŁA, PŁYNIE" Jadwiga Gorzechowska

2011-10-12T03:01:00.000-07:00

Jadwiga Gorzechowska (1950-1990)- Polski roczek; dziecie̜ce zabawy, tańce i pieśni ludowe (1964), Jak to dawniej na Kurpiach bywato (1969), Od Łowicza graja gracze (1972), Mało nas, mało nas-- : polskie dziecięce zabawy ludowe (1978), Poszedł Marek na jarmarek : kołysanki i śpiewski dla małych dzieci (1986).

Ilustratorzy to Zofia i Andrzej Darowscy. Bardzo pracowite małżeństwo grafików. Z
Darowska uzyskała dwa wyróżnienia Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W 1980 roku oboje otrzymali nagrodę tej organizacji za osiągnięcia w grafice książkowej.

Autorka ze swą naturalną zwadą i znawstwem tematu ludowego pięknie opisała życie, trud pracy i zabawy flisaków. Czas długiej rzecznej wędrówki umijali sobie śpiewem i tańcem. Nie zabrakło więc w książeczce rozpisanych na końcu starych pieśni flisackich wraz z nutami. I choć Wisła często pokazywała ludziom kto tu tak naprawdę rządzi, flisacy kochali ją ponad wszystko na świecie. Dziś już nie ma tak dzielnych, odpornych na ciężką aurę, a jednocześnie muzykalnych i wrażliwych ludzi jak flisacy. Warto więc wspominać i śpiewać o nich.

"Flisaczkowa żona siedzi sobie doma.
A flisaczek nieboraczek
robi na chleb jak robaczek,
płynie do Torunia,
płynie do Torunia.

Flisaczkowie z nieba
dajcie nam też chleba.
Dawnoście tu nie bywali
i chleba nam nie dawali.
Teraz tu bywajcie
i chleb nam dawajcie."

Biuro Wydawnicze "RUCH" , Warszawa 1967

"DZIADZIO MROK","SREBRNE GWIAZDKI" Ewa Szelburg-Zarembina, Zbigniew Rychlicki

2011-09-28T02:55:00.000-07:00

Nastrojowo, jesiennie i melancholijnie dziś. Bo to już jesień, więc i lekturki takowe będą. Dwie tych samych autorów, bo to seria traktująca o poszczególnych porach roku. Muszę przyznać, że duet artystów świetnie poradził sobie z oddaniem nastroju, atmosfery i wrażeń jesienno-zimowych. Piękna złota jesień, jaką możemy podziwiać za oknem, bije ciepłem i spokojem z ilustracji oraz wierszy. Bogactwo tej pory roku zachwyca kolorami i darami. Obrazy Zbigniewa Rychlickiego to dla mnie osobiście esencja dzieciństwa. Spójrzcie sami!

"A ten Wrzesień
we wrzosie
szuka rydzów
po rosie.
A gdy rosa
już zginia,
rwie orzechy
w leszczynie."

Wydawnicwto Lubelskie, Lublin 1984

Tu zaś - śnieżnie. Zima bowiem tuż, tuż. I święta! I Gwiadka! I choinka , i prezenty!

Wtedy wszyscy jesteśmy jak dzieci!

"Reni było trzeba
srebrnej gwiazdki z nieba.
Wtedy zima biała
tyle ich zesłała,
że się ziemia cała
srebrną gwiazdką stała."

Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1985

"ODLOT NOWEGO ROKU" Hanna Zdzitowiecka

2011-09-22T11:41:00.000-07:00

Jest wiele opowieści o Nowym Roku, o poszczególnych Miesiącach i Porach Roku, ale ta jest inna. Można powiedzieć, że pomimo swoich 40 lat istnienia od wydruku, jest bardzo nowoczesna w podejściu do tematu. Czas bowiem przygotowuje całą roczną drużynę na przylot rakietą do nas na Ziemię. Każda Pora Roku posiada trzy miesiące z odpowiednim wyposażeniem, co odróżnia je od siebie. Nowy Rok to pilot zabierający całą załogę na 365 dni życia ziemskiego. Każdy zna swoje miejsce i rolę, choć zdarzają się pomyłki, wpadki, a także złośliwości i psikusy. Co możemy sami zauważyć w pogodzie:-)

Biuro Wydawnicze "Ruch", Warszawa 1969

Każdy Miesiąc spada na Ziemię za pomocą spadochronu przynosząc ze sobą: śnieg, deszcz, zieleń, suche liście, pąki kwiatów, gniazda ptaków, mróz, żar, mgłę. Posiadają też swoje indywidualne "wspomagacze" jak: pędzle Października do malowania liści,kosy i sierpy Sierpnia na czas żniw, brylanty i perły Jesieni jako szron, a wyżymaczka Listopada potrzebna jest do wyciskania deszczu z chmur.

Jan Banucha (ur.7 maja 1934 r. w Warszawie, zm. 21 lipca 2008 r. w Szczecinie) - polski scenograf i kostiumograf teatralny oraz filmowy, także autor dekoracji teatralnych. Absolwent Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP (1957)

"Zaczynamy odprawę celną - rozkazał Czas.
- Styczeń, Luty i Marzec - wywoływała Zima. - Proszę do mnie.
Trzy ciepło ubrane miesiące zaczęły się przepychać pomiędzy rozstawionymi pakunkami.
- Ostrożnie! Luty trzymaj się z dala od ptasich jaj.
- Styczniu, zamrozisz mi kwiaty!
- Nie zbliżajcie się do nas!
- Apsik! Zimno od was dmucha! Pozaziębiacie nas wszystkich! - wołały letnie miesiące uciekając na boki.
- Nie pchać się! po kolei! Luty, dokąd się spieszysz? Marzec, cofnij się trochę! Naj[ierw Styczeń - dyrygowała Zima.
Zbliżył się zgięty pod ciężarem wypchanego plecaka.
- połóż go na wadze.
Zima rozwiązała plecak i wsunęła rękę do środka.
- Najładniejsze śnieżynki, jakie kiedykolwiek miałem. Wszystkie w pierwszym gatunku - zachwalał Styczeń.
Tak, tak, co rok to powtarzasz, a potem różnie bywa...Znam się na tym! Ale waga mi się nie podoba. Dlaczego przygotowałeś tak mało śniegu? Co będzie jak oziminy pomarzną?
- Wypchałem plecak po brzegi - tłumaczył się Styczeń. - Ledwie go podźwignąłem. Wszyscy widzieli, że szedłem zgięty wpół pod ciężarem. Dopiero tu, na lotnisku, jakoś mi ulżyło.
- Nic dziwnego. Śnieg rozsypany po twoim śladzie. Dziura w plecaku!
- Kiedy go ładowałem był cały! Ktoś musiał spłatać mi figla!
Gwar wszczął się wśród pozostałych miesięcy.
- Ja mam śnieg na dojrzałych malinach!
- Ja na kwiatach jabłoni!
Nowy Rok, chociaż młodziutki, umiał się już nasrożyć i gniewać.
- Kto to zrobił?
Wszyscy milczeli spoglądając po sobie ze zdziwieniem. Jeden tylko usiłował niepostrzeżenie strzepnąć odrobinę śniegu, który mu się przylepił do ubrania.
- Kwiecień! - Krzyknął Nowy Rok ostro. - Co to za głupie dowcipy? Tym śniegiem możesz zniszczyć całe moje plony!
- Wiadomo, kwiecień-plecień, bo przeplata trochę zimy, trochę lata - odpowiedział Marzec za kolegę."

"KROKODYLE ŁZY" Hanna Łochocka

2011-09-16T02:48:00.000-07:00

Zbiór śmiesznych wierszy o zwierzętach dla małego i dużego czytelnika. Spotkamy tu więc: krokodyla i jego łzy na sprzedaż, hipopotama i jego wielkie ziewanie w błocie, żyrafę z długą szyją i wieloma kołnierzykami, koliberki mniejsze od motyla, rybkę bez głosu, z którą rozmawiać chciał rak, kangurka, którego mama z torby wypuściła, by nauczył się sam chodzić. Niedźwiadek, foka i pingwin będą uprawiać sporty zimowe, a Boberek Tereferek pracować nie chciał wcale, tylko przeglądał się ciągle w lustrze. Struś Pstruś zgłosił się do doktora , bo bolał go brzuch. Okazało się, że ma w nim wiele różnych przedmiotów i konieczna jest operacja. Znacie może takie zwierzę - JAK? Nie, to przeczytajcie jak jak kupował dla siebie frak! Żółwiowi zaś żal się zrobiło zwierząt, którzy nie posiadają domku, jak on i dał ogłoszenie o wynajęciu swojego. Co z tego wynikło, dowiecie się z książki. Polecam!

"Wśród oazy, niedaleko, wieś murzyńska jest nad rzeką; we wsi szkoła słomą kryta, gdzie uczniowie - Murzynkowie pilnie piszą coś w zeszytach. Lecz czy wszyscy?
Szczerze powiem:
Mały Uhu z kółkiem w uchu, pierwszy leniuch wśród leniuchów, pokazywał figle, sztuki, ale stronił od nauki. Kupił sobie aż pół kilo krokodylich łez znad Nilu i przed samym egzaminem tak strapioną robił minę i tak płakał z całej duszy, że kolegów wszystkich wzruszył.
Pan profesor mu głęboko w zapłakane spojrzał oko i rzekł:
- Choć łez lejesz tyle, lecz są to łzy krokodyle, łzy nieszczere, łzy nieuka, co wykrętów w płaczu szuka. łza, mój panie, mimo chęci od dwójki się nie wykręcisz!
Więc Murzynek wzdycha z cicha, myśląc sobie:
- Oj, do licha! Te łzy mnie kosztują drogo, a - jak widzę - nie pomogą. Pewnie towar był nieświeży... Jak tu krokodylom wierzyć?"

Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1960

"GAPCIO Z KSIĘŻYCA" Hanna Zdzitowiecka

2011-09-08T02:09:00.000-07:00

Śliczna opowiastka dla dzieci o tym, gdzie szukać jesieni, jak ją rozpoznać, że przyszła, co daje nam i zwierzętom. Gapcio, chłopczyk z księżyca przyleciał na ziemię, specjalnie po to, by ją zobaczyć. Mimo, że wiewiórka i jeżyk pokazywali mu ją w lesie, ten nic nie rozumiał i niczego szczególnego nie widział.

Jesień już jest u nas, tak więc dzieci po szkole i przedszkolu mogą jej poszukać w drodze do domu. Piękna pogoda sprzyja spacerom i poszukiwaniom. Powodzenia w zbieraniu skarbów jesieni!

Autorką ilustracji jest Halina Gutsche.

"-Dzień dobry! Szukasz czegoś? Może ci pomóc?
- O, tak! Proszę - ucieszył się. - Czy nie wiesz gdzie ona jest?
- Kto?
- Słyszałaś przecież jej opis. Jest piękna i złota... Czy ją znasz?
- Cuk, cuk! - cmoknęła rozweselona - czy ja znam? A to dobre pytanie! To jej szukasz?
- No, tak.
- Ty chyba spadłeś z księżyca - zawołała.
- Skąd wiesz? - zdziwił się.
- Co?
- To, że jestem z księżyca.
Wiewiórka wytrzeszczyła oczy i poruszyła niespokojnie puszystym ogonem.
- Przyleciałeś z księżyca? - powtórzyła po chwili z niedowierzaniem.
- Tak, tylko nie mów o tym nikomu. Bo ja... bo widzisz, ja jestem jeszcze za mały na takie samodzielne wyprawy... I bardzo by się na mnie gniewali...Ale ja już dawno chciałem do was przylecieć. Kiedy usłyszałem o niej w szkole, postanowiłem, że muszę ja zobaczyć na własne oczy. Czy mogłabyś mnie do niej zaprowadzić?
- Dokąd mam cię zaprowadzić? Przecież ona jest tutaj!
- Gdzie? - rozejrzał się dookoła."

Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976

"PIESEK W KIESZENI" Heljo Mand

2011-08-19T14:39:00.000-07:00

Książeczka o przygodach pięcioletniego Taaviego i jego przyjaciela Gumusia. Możemy stać się świadkami wielu przygód jakie przeżywają w domu i przedszkolu. Śliczne ilustracje Lucyny Krzemienieckiej dodają uroku i czaru lekturce!

"Tego dnia słońce świeciło bardzo mocno. Z dachów kapała woda i ciekła wesołymi strumykami.
Pierwszy raz po chorobie Taaviemu pozwolono wyjść na podwórko.
- Chcesz popływać w strumyczku? - zapytał Taavi Gumusia.
- Nie...chyba nie - ze strachem odpowiedział Gumuś. - mam zepsutą nogę.
- Hmm - mruknął Taavi. nie bardzo mu się podobało, że Gumuś z każdym dniem coraz bardziej niedołężnieje. Wczoraj Gumuś skarżył się na ogon, który mu odpadł, a dziś znów na nogę.
- Babciu, czy potrafisz naprawić nogę Gumusiowi? - zapytał Taavi.
Babcia umiała. wzięła igłę z nitką i zaczęła przyszywać nogę Gumusiowi.
- Tylko nie kłuj za głęboko - prosił Taavi. - Jego to boli.
Wkrótce noga była zdrowa, dziurka w uchu załatana, nawet ogon sterczał radośnie, więc można było wyjść z Gumusiem na podwórko."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1978

"JAK KRAK ZBUDOWAŁ KRAKÓW" Anna Świrszczyńska

2011-07-01T03:34:00.000-07:00

Pięknie ilustrowana baśń o początkach najpiękniejszego, moim zdaniem, miasta Polski.

"Rośnie, rośnie piękny Kraków,
buduje go stu junaków.
A my biegiem tu jak w dym,
a my pomożemy im.
Długo Kraków budowano
nad tą falą, nad wiślaną.
Bo to przecież wielki trud,
gdy się stawia taki gród.
Ale jak już stanie wreszcie,
Będziemy żyli w sławnym mieście.
I zawoła cały świat:
- Kto to zrobił, ten jest chwat!"

Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 1984

"OPOWIEŚĆ O BURSZTYNIE" Elżbieta Ostrowska

2011-06-16T00:48:00.001-07:00

I znów nad morzem... Tym razem spotkanie z bursztynem.

Artystka urodzona w 1956 roku w Katowicach. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Wydział Grafiki w Katowicach w latach 1976-1981. W 1981 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem. Uprawia grafikę warsztatową – akwafortę, ilustrację książkową.

GLOB, Szczecin 1987

"TYSIĄCE ŚCIEŻEK PRZEZ WYBRZEŻE" Włodzimierz Scisłowski

2011-06-16T00:48:00.000-07:00

Tak, na dobry początek lata i wakacji parę migawek znad Bałtyku. Ja mogę nacieszyć się w tym roku jedynie papierowymi widokami, ale może za rok w końcu się wybierzemy na plażę, kto wie.

Świnoujście

Szczecin

Wały Chrobrego

Wolin

Gdańsk

Ustka

GLOB, Szczecin 1988

"O TRZECH BRACIACH I O ŻYWEJ WODZIE" Ewa Szelburg-Zarembina

2011-04-12T02:12:00.000-07:00

Piękna wierszowana baśń o prawdziwej miłości synowskiej, oddaniu i trosce. Gdy matka zachorowała i czekała już na nią śmierć, tylko najmłodszy syn, uchodzący za najgłupszego i najbiedniejszego, zdołał pokonać przeciwności losu, sprytnie ominąć wężowisko, pożar lasu oraz wielki głód. Wszystko dla kochanej matki.

"Wychodzi Jaś z podwórka,
spotyka pieska Burka.
Ze go nigdy nie drażnił,
Burek żył z nim w przyjaźni.
Teraz Burek zaszczekał,
żeby Jasio zaczekał
- Jesteś sam i ubogi,
pewnie nie znasz też drogi.
Pozwól mi iść przy nodze,
może przydam ci się w drodze.

Idą, idą, spieszą się.
Dobrze idą, czy też źle?
Na dębinie zadrżał liść.
- Liściu! Liściu, jak mam iść?
- Idź przed siebie prosto
najtrudniejszą z dróżek.
Nie żałuj, nie żałuj,
chłopcze, swoich nóżek.

Burek z Jasiem idzie wiernie,
a na dróżce ostre ciernie.
A na dróżce twarde głazy -
upadł Jasio wiele razy.
A ta dróżka stroma, kręta,
przelatują nią ptaszęta,
przelatują, ćwierkają,
siły chłopcu dodają:
- Jeszcze tylko milek sto
i już źródło, właśnie to!"

Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1971

"IDZIE GĄSKA BALBINKA" Anna Hoffmann

2011-03-15T05:44:00.000-07:00

Ta skromna książeczka stanowić może świetny wstęp do lektury komiksów. Króciutkie, bo zaledwie czteroobrazkowe historyjki, a zarazem śmieszne i z puentą, spodobają się każdemu. Można czytać je na wiele sposobów. Opowiadać po kolei wydarzenia, zakrywać ostatni obrazek i samemu wymyślić zakończenie, znaleźć przysłowie lub myśl przewodnią całego opowiadania. Pobudza wyobraźnię i rozwija kreatywność. Dzieci lubią takie wyzwania.

Mautka gąska Balbinka ciągle wpada w tarapaty, ale zawsze ma rozwiązanie. Znajduje sposób na kąpiel, gdy w stawie jest zabroniona, radzi sobie sprytnie ze złośliwym kotem i okruszkami na stole po jedzeniu. Widzi świat inaczej niż mama, a jednak przeważnie ma rację. Jest wesoła, pomysłowa i spontaniczna. Lubi wszystkich i wszystko. Niebanalna, ujmująca i oryginalna. Jak każde dziecko.

Przygody Gąski Balbinki pierwszy raz ukazały się w czasopiśmie dla dzieci "Płomyczek". Potem pojawiły się jako telewizyjna bajka dla dzieci emitowana w godzinach popołudniowych. Aktualne wydanie książkowe składa się z dwóch części: Różne przygody Gąski Babinki oraz Idzie Gąska Balbinka. Współautroką jest także Maria Terlikowska, choć o niej nie wspomina się w dawnym wydaniu.

Nasza Księgarnia, Warszawa 1964

"MOJA WNUCZKA" Jan Sztaudynger

2011-03-06T10:13:00.000-08:00

Jan Sztaudynger urodził się 28 kwietnia 1904 roku w Krakowie, miał w żyłach krew polską, niemiecką, francuską. Wiersze pisał już w dzieciństwie, jako 9 letni chłopiec napisał wypracowanie o wakacjach wierszem, co zadziwiło zarówno jego kolegów jak i nauczyciela.

Debiutował tomikiem wierszy "Dom mój" ze wstępem Karola Huberta Rostworowskiego w roku 1925. Wydał 10 tomików wierszy lirycznych i 6 poetyckich książek dla dzieci.

Pod koniec życia napisał dwa tomy wspomnień "Chwalipięta" i wspomnienia z dzieciństwa "Szczęście z datą wczorajszą". Tłumaczył wiele z literatury niemieckiej, między innymi wiele drobnych utworów Johanna Wolfganga Goetego.

Był znawcą, teoretykiem i organizatorem teatru lalek, napisał pierwszą w literaturze polskiej książkę o teatrze lalek "Marionetki", redagował dwa czasopisma o teatrze lalek "Bal u lal" 1938/1939 i "Teatr lalek" 1950/1953, opublikował 99 artykułów o teatrze lalek.

Przez wiele lat był nauczycielem gimnazjalnym języka polskiego oraz wykładowcą zagadnień teatru lalek na Uniwersytecie Poznańskim i w Centralnym Instytucie Kultury.

Tomik wierszy dla i o Dorotce, wnuczce prawdopodobnie samego autora, to przemiły powrót do dzieciństwa. A cudne ilustracje Marii Orłowskiej-Gabryś nie dadzą szybko zapomnieć o tej skromnej książeczce.

Wdzięczne rymy króciutkich utworów opisują samą dziewczynkę oraz świat dookoła niej.

Wyłania się z nich obraz wesołego, beztroskiego dziecka, spoglądającego na wszystko i wszystkich naiwnie oraz ufnie, czyli tak jak powinno być. Tego życzę wszystkich pociechom:-)

"Dorotka ma pięć latek,

A Piotruś coś ponad dwa,

Przyjaźń nie pyta o lata,

Przyjaźń się rodzi i trwa.

Kiedy się Piotruś pojawia,

Dorotka się rozpromienia.

Dziewczynek w swoim wieku

Zupełnie nie docenia.

Za to małego Piotrusia

Prowadzi troskliwie, jak niania,

Bo Piotruś choć jest mały,

W sam raz jest do kochania.

Niech tylko ktoś spróbuje

Dokuczyć Piotrusiowi,

Dorotka swą pięstugą

Już nieźle go pozdrowi...

Chociaż na ogół Dorota

Grzeczna i miła, jak Trusia,

Lecz się w tygrysa zmienia,

Gdy chodzi o Piotrusia.

Tę przyjaźń wakacyjną

Powrót z wakacji rozwiewa,

Lecz kiedyś spotkać Piotrusia

Dorota się spodziewa.

Na razie grając w "Piotrusia"

Inna wprowadza zwyczaje.

Tego zwycięzcą ogłasza,

Kto z "Czarnym Piotrkiem" zostaje."

Wydawnictwo Literackie, Kraków 1981

"OPOWIEDZIAŁ DZIĘCIOŁ SOWIE" Jan Brzechwa

2011-02-04T03:56:00.000-08:00

Oto jak stara, wymyślona historyjka może okazać się jakże prawdziwą i przydatną w naszych czasach. Świat zwierząt nieustannie dostarcza nam przykładów złego i dobrego postępowania, radzi co i jak robić z życiem, a także trafnie opisuje wady i zalety każdego z nas - ludzi.

I tym razem się nie zawiedziemy.

Wilk Barnaba i ryś Bazyli prowadzili swoje sklepy w lesie, chcąc sprzedawać towary innych mieszkańcom. Kłamali jednak, fałszowali i wyłudzali tyle pieniędzy ile tylko się dało. W końcu wszyscy mieli tego dość.

Zwołano sejmik, na którym uzgodniono plan działania. Zbliżała się bowiem zima, a zwierzęta nie miały ani zapasów ani pieniędzy na ich zakup. Wymyślili swój własny wspólny biznes, do którego każdy coś dołożył. Czy to się sprawdziło? Sprawdźcie sami.

ANNA GOSŁAWSKA-LIPIŃSKA - "Ha-Ga"

urodzona w 1915 roku w Moskwie , zmarła w 1975. Studiowała na warszawskiej ASP w pracowni prof. Miłosza Kotarbińskiego.

W 1936 debiutowała pierwszym rysunkiem w "Szpilkach" podpisanym jej artystycznym pseudonimem Ha-Ga ("Ha" od Hanna – imienia, którym się posługiwała, "Ga" od nazwiska; autorem pomysłu był satyryk Andrzej Nowicki). Zajmowała się rysunkiem satyrycznym, ilustracją książek dla dzieci, projektowaniem pocztówek i plakatów. Charakterystyczne dla jej stylu są duże okrągłe oczy bohaterów ilustracji. . Po 1945 r. rysowała również do czasopism: "Przekrój", "Stolica", "Express Wieczorny", "Świat", "Świerszczyk", "Płomyk", "L'Humanite", "Eulenspiegel". Otrzymała wiele nagród m.in.: III nagrodę na II Międzynarodowym Salonie Karykatury w Montrealu (1965), Złotą Szpilkę z Wawrzynem za 1971 r. W uznaniu zasług dla kultury odznaczono ją medalem Polonia Restituta.

"Każdy ptak i każde zwierzę
w swej komorze coś wybierze
i natychmiast tu przyniesie
jako udział w interesie.
Gdy zbierzemy już udziały,
otworzymy sklep wspaniały,
gdzie się będą sprzedawały
tanie, świeże wiktuały.
Wspólnym trudem i staraniem
zdobędziemy futra tanie,
tanie sadło, tanią kaszę.
Zjednoczymy siły nasze.
Wszyscy razem, nie oddzielnie
ale dzielnie tę spółdzielnię
przed nadejściem jeszcze zimy
wspólną pracą utworzymy.
Jeleń krzyknął: - Dobrze gada!
To przynajmniej dobra rada!
Tchórz zawołał: - Brawo, brawo,
trzeba zająć się tą sprawą,
bo gdzie jest wysiłek zgodny,
tam dobrobyt niezawodny!"

Nasza Księgarnia, Warszawa 1978

"O MAŁEJ SPINCE I DUŻYM PSTRĄGU" Adam Bahdaj

2011-01-27T03:30:00.000-08:00

Dzieci są mądrzejsze od swoich rodziców. A co ważniejsze, potrafią odważnie wcielić w życie swoje przekonania i bronić ich zaciekle.

Wiem, bo sama mam w domu dwójkę takich uparciuchów . To niesamowite i zadziwiające, jak trafne są ich spostrzeżenia, jak przenikliwie umieją zanalizować sytuację.

Ja jako rodzic, nie doceniałam tego, wręcz się bałam. Niepotrzebnie. Należy dać młodym trochę wolności, by swobodnie rozwinęły się u nich cechy ludzi inteligentnych, bystrych, czułych na krzywdę innych.

Nadal się tego uczę, choć nie jest to rzeczą łatwą, a niekiedy i przyjemną.

Mogła się o tym przekonać również rodzina małego bohatera książeczki, który na biwaku w Bieszczadach spotkał w strumieniu pięknego pstrąga.

Pawełkowi tak się spodobała wielka ryba, iż gotów był przeszkodzić swojemu tacie w złowieniu jej na kolację. Schował mu wędkę oraz haczyki.

Nikt się zbytnio nie przejmował tym, że tata ich potem szukał, bo znany był z tego, że zawsze zapominał

gdzie kładł swoje rzeczy.

Tak też było ze spinkami do koszuli. Te jednak, przypadkowo, przyczyniły się do uratowania pstrąga. Przeczytajcie jak to się stało.

"Ja nie jestem wędkarzem ani Duduś nie jest wędkarzem, więc zostawiliśmy tatę i zaraz poszliśmy do lasu. Okolica naprawdę cudowna: świerki i jodły tak wysokie jak wieżowce, a nad lasem niebo pogodne i modre jak prawdziwe niebo. Za lasem była polana, za polaną płynął górski potok.
Potok srebrzył się i pienił na kamieniach, a woda w nim tak przejrzysta, że widać na dnie gałązki i najmniejsze kamyki. A wśród drzew śpiewały ptaki. I było zupełnie tak jak w książce, którą kiedyś czytała mi mama, a może jeszcze ładniej, bo prawdziwie.

Duduś to mały jamnik długowłosy. Nic więc dziwnego, że gdy zobaczył las, to zaraz zaczęło go ciągnąć do lasu. Zwęszył zapewne zająca lub lisa. Znikł poszczekując wesoło i już nie było Dudusia.
Ja nie jestem jamnikiem i niczego nie zwęszyłem. Ale gdy tylko zobaczyłem potok, zaraz zdjąłem trampki i wszedłem do wody."

Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1966

"KROPLA MIODU" Owanes Tumanian

2011-01-13T02:24:00.000-08:00

Aż dziw bierze, że kropla słodkiego miodu doprowadzić mogła do takiej masakry.

Miało to miejsce w tej właśnie książce. Ciężka, przygnębiająca fabuła, a przy tym

bardzo artystyczne ilustracje.

Tekst pisany wierszem porusza czytelnika ostrym, brutalnym i bezpośrednim językiem.

Może przestraszyć i zniechęcić. Książka dla koneserów, bez dwóch zdań.

Biorąc ją do ręki nie spodziewałam się tego, naprawdę. Zaskakująca i intrygująca. Niebanalna.

Przedziwna książka, przejmujące ilustracje. Mroczne, niekiedy okrutne i przerażające.

Nie dla dzieci tekst, to wiem na pewno. Ilustracje również.

Zaczęło się miło i spokojnie, kiedy jeden pastuch przyszedł do kupca po miód.

Ale gdy uroniona kropla tego napoju wymknęła się w świat spowodowała taką lawinę wypadków,

że trudno w to uwierzyć.

Kłótnia, bijatyka, gniew, wojna, aż w końcu śmierć.

Ginęły po kolei zwierzęta, zabijali się ludzie, wyniszczona została cała wieś.

Pozostają tylko obrazy, może one coś wyjaśnią.

Autor książki to jeden z największych poetów ormiańskich.

Zaś inne dzieła ilustratora znajdziemy TU .

Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1985

"O RYBAKU PALUNKU" Ivana Brlić-Mazuranić

2010-12-21T02:21:00.000-08:00

Piękna, bogata i dająca do myślenie baśń o tym, jak nie doceniamy tego co mamy, na korzyść tęsknoty za rzeczami na pozór wartościowymi i trwałymi. Ale złoto, władza i pieniądze to tylko iluzja szczęścia.

Przekonał się o tym rybak Panulak marzący o skarbie i bogactwach. Nie cieszyła go oddanie żony,

zdrowie i śmiech syna Vlatko i spokojne życie.

Był gotów zrobić wszystko dla osiągnięcia zysku i sławy. Gorzkie jednak było jego zwycięstwo i zbytek. Stał się klaunem Morskiego Króla, własny syn go poniżał, a bogactwo nie zadowalało.

Stracił godność, rodzinę i wolność.

Na szczęście w porę się opamiętał. Mądra małżonka dzielnie pomagała mężowi. Przeżyli wiele niesamowitych przygód, co tylko utwierdziło naszego bohatera w przekonaniu co, tak naprawdę jest najważniejsze w życiu.

Ivana Brlić-Mažuranić (ur. 18 kwietnia w Ogulinie - zm. 21 września 1983 w Zagrzebiu), chorwacka poetka, dziennikarka i eseistka, znana przede wszystkim z pisania baśni. Nazywana niekiedy chorwackim Andersenem lub Tolkienem ze względu na bogactwo stworzonego przez nią mitycznego świata. Ogólnie uznana jest za jednego z najbardziej znaczących pisarzy tworzących dla dzieci.

Dwukrotnie była nominowana do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1931, 1938). Jako pierwsza kobieta została przyjęta w 1937 do JAZU (obecnie znanej jako HAZU - Hrvatska akademija znanosti i umjetnosti). Ustanowiono także w 1971 roku literacką nagrodę Ivany Brlić-Mažuranić, dla promowania literackiej twórczości dla dzieci i młodzieży. Jako matka sześciorga dzieci, miała możliwość dogłębnej analizy ich niewinnej psychiki, co wyraźnie wpłynęło na jej twórczą postawę.

"I szła kobieta z synkiem, z małym Vlatkiem, szła tydzień, szła dwa. Nigdzie nie mogła znaleźć drogi do Morskiego Króla. Zmęczyła się już bidulka bardzo i któregoś dnia zasnęła na nadmorskiej skale. Kiedy się obudziła, nie było synka, maleńkiego Vlatka. Tak bardzo się przestraszyła, że łzy zamarły jej w sercu, a z wielkiej żałości mowę jej odjęło, oniemiała. Poszła nieszczęśliwa z powrotem wzdłuż morskiego brzegu, niema wróciła do domu.

Nazajutrz wrócił też Palunko. I on nie znalazł drogi do Morskiego Króla. Wrócił zły, wściekły. Wszedł do domu, a tu - synka nie ma, małego Vlatka, a żona niemowa powiedzieć mu nie może, co się stało, marnieje ze zgryzoty.

I tak już było u nich od tamtego dnia. Żona nie płacze, nie skarży się, niema krąży po domu, pracuje. Palunkowi jedzenie podaje, a dom pusty i cichy jak grób. Przez jakiś czas znosił Palunko ten smutek, aż mu to dojadło. Właśnie wtedy, kiedy miało się ziścić jego marzenie o wesołym życiu u Morskiego Króla, nadeszło to nieszczęście i zmartwienie."

Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1976

"MUFTI, OSIOŁEK LAILI" Alina Centkiewiczowa

2010-12-12T04:29:00.000-08:00

Niesamowita opowieść o prawdziwej przyjaźni między zwierzęciem i dzieckiem.

Dziewczynka od chwili narodzin Muftiego pokochała osiołka najbardziej na świecie.

Razem pracowali w polu i na targu. Dorastający Mufti doskonale czuł i rozumiał ile dla niej znaczył. Ostatecznie Lalia dała temu wyraz ratując ulubieńca od sprzedaży do innego domu.

Ojciec bowiem uważał go za niezdarę i niepotrzebnego w gospodarstwie zwierzaka.

Dziewczynka wyrzekła się czerwonych sandałków by Mufi nadal mógł być z nią. Niesamowite przywiązanie. Ale osiołek również udowodnił, że jest prawdziwym przyjacielem. Ratując ją przed wilkiem.

Zyskał jeszcze większą miłość podopiecznej, ale przede wszystkim szacunek i podziw gospodarza.

Nie będzie więc tajemnicą, że osiołek pozostał w gospodarstwie.

Piękna historia pisana bogatym i barwnym językiem.

Ilustracje również, jak widać, niesamowicie

wciągające, przykuwające wzrok

kolorem i wielością drobiazgów.

"Miasto oszołomiło Lailę. Pierwszy raz w życiu tam była. Nigdy jeszcze nie widziała tylu ludzi naraz. Lękiem przejmował ją ruch, gwar i rwetes, przerażały gwizdki, dzwonki, nawoływania ulicznych sprzedawców.

Skulona na grzbiecie osiołka kurczowo trzymała się kosmatej grzywki. Nie wiadomo, co by się z nią stało, gdyby nie Mufti.

Dreptał sobie po rozgrzanym słońcem asfalcie spokojnie drobniutkim truchcikiem, jak po stepie. Nie przeraził się nawet na widok potwora ziejącego gryzącym dymem.

Samochód nadjeżdżał wprost na niego. Był tuż, tuż. Słysząc przeraźliwy dźwięk klaksonu, osiołek zastrzygł tylko uszami, przystanął i czekał cierpliwie, aż ten olbrzym ustąpi mu z drogi.

Rozzłoszczony kierowca trąbił coraz głośniej, gradem przekleństw zasypywał upartego kłapoucha. Wyskoczył wreszcie z auta z wrzaskiem. Mufti ani drgnął. Nie pomogły szturchańce, krzyki, ciągnięcia za ogon.

Osiołek stał jak wmurowany w jezdnię. Ruszył dopiero wtedy, kiedy kierowca cofnął się do tyłu i nie przestając wciąż krzyczeć, skręcił w inną uliczkę."

Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1975

"FERNANDO" Munro Leaf

2010-12-08T01:38:00.000-08:00

Nie taki diabeł straszny jak go malują". Ale w tym przypadku chodzi o byka Fernanda. Od urodzenia był inny od pozostałych. Jakby nie byk. Nie lubił złości, bijatyki, rywalizacji, wolał spokojnie spacerować i wąchać kwiatki. Dziwne?

Pewnie tak, ale ilu dookoła nas jest dokładnie takich ludzi. Robią, mówią i czynią odmiennie od wielu.

Są oryginalni.

Fernanda próbowano zwerbować na walki byków w Madrycie, ale nie zdało to egzaminu. Byk nadal pozostał sobą, nie zważając na krzyki i lamenty. Wrócił do siebie i swojej wyrozumiałej mamy, która jako jedyna go nie potępiała. Skąd my to znamy?

"Siadł sobie w trawie zielonej,
tam gdzie stokrotki się bielą,

a że był zamyślony,
więc przez nieuwagę
usiadł na panu Trzmielu.

Pan Trzmiel,
choć mniejszy od byka,
ale jest z tych jegomości,
z którymi znajomości,
należy raczej unikać.

Bo kiedy się taki rozzłości,
to nogi wziąć za pas
i zmykać.

Pan Trzmiel
czuł się mocno dotknięty
i miał zwichnięte skrzydełko.

Więc z zemsty, w ogon Fernanda
wbił swoje ostre żądełko.

- Aj!
Fernando strasznie ryknął
z bólu wierzgnął, kozła fiknął.

Skacze w górę, łeb pochyla,
tak, jakby chciał lada chwila
świat calutki wziąć za rogi."

W opracowaniu Ireny Tuwim.

Nasza Księgarnia, Warszawa 1987

"JAK LISTY WĘDROWAŁY" Zofia Chmurowa

2010-12-02T01:08:00.000-08:00

Kto dziś pisze i wysyła listy? Takie prawdziwe pisane ręcznie i wkładane do papierowej koperty ze znaczkiem i adresem? Już chyba mało kto, jeśli wogóle nikt. Nie mówiąc o telegramach, które niestety umarły śmiercią naturalną. A szkoda. Teraz królują maile i smsy. Warto więc pokazać dzieciom jak to kiedyś bez listonosza i listów świat nie potrafił się obejść. Przekrojową historię poczty znajdziemy w tej książeczce. Pięknie i bogato ilustrowaną. Opowiastka opiewa trudną pracę listonosza, noszącego listy w każdą pogodę i drogę. Niełatwo mu było, oj nie. Śnieg, mróz, powódź, grad czy spiekota słońca, nic nie mogło przeszkodzić w dostarczeniu listu.

Antoni Boratyński - Grafik i malarz. Urodził się w 1930 r. w Garwolinie. Studiował w Warszawie (Akademia Sztuk Pięknych, 1950-51) i Budapeszcie (Akademia Sztuki, 1951-56). Jako ilustrator współpracował z wieloma wydawnictwami polskimi (m.in. Naszą Księgarnią, Iskrami, Ludową Spółdzielnią Wydawniczą, Globem).

Laureat wielu nagród, m.in.: w konkursach PTWK na Najpiękniejsze Książki Roku za ilustracje do książek "Krabat" Otrfried Preusslera wyd. Nasza Księgarnia 1977 i "Nie kończąca się historia" Michaela Endego wyd. Nasza Księgarnia 1987. Otrzymał nagrodę Prezesa Rady Ministrów za twórczość dla dzieci i młodzieży w 1976, austriacką nagrodę roku dla najlepszego ilustratora za książkę "Der Sohn des Häuptlings" 1996. W 1978 r. został wpisany na międzynarodową Honorową Listę im. H.Ch. Andersena. Wziął udział w wystawie "Doktor Dolittle i inni. Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej".

"Zima, sroga władczyni,
Celowała w zasadzkach:
Często śnieżna zadymka
Zaskoczyła znienacka.
Brnąc przez białą kurzawę
W tęgie mrozy siarczyste,
Mógł posłaniec zabłądzić
I gdzieś przepaść wraz z listem."

Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1961

"BAŚŃ O TRZECH MOCARZACH I KRÓLOWEJ NOCY" Brunon Hlebowicz

2010-11-24T00:22:00.000-08:00

Nawet z kłótni, gniewu i walki może narodzić się coś pięknego. Ta książeczka jest tego dowodem.

Na ziemi rządzili trzej bracia Mocarze: Wicher, Deszcz i Żar.

Swych ciepłem, wilgocią i szumem udekorowali cały świat bujną zwierzyną i roślinnością.

Ale do czasu było tak dobrze.

Żar jako z nich najbutniejszy i najbardziej zarozumiały chciał udowodnić, że tylko dzięki niemu jest tyle bogactwa wszędzie.

Jakże się mylił, gdy wszystko wokół pod wpływem gorąca zaczęło usychać i ginąć.

Walka braci doprowadziła w końcu do tego, że na pewnym obszarze zaczęły pojawiać się tylko kaktusy. Smutno im było i żal straconych krajobrazów.

Płakała również Gwiada Wieczorna. Jej łza jednak spowodowała, że rodzi się jedyny w swoim rodzaju Kwiat Królowej Nocy. Raz na 100 lat. Na jedną noc, po czym umiera.

Podobno bardzo rzadko pojawia się on u bardzo cierpliwych hodowców odpowiedniego gatunku kaktusa.

"Żar powoli się uspokajał. Jeszcze spode łba spoglądał na braci i zgrzytał zębami. Wreszcie spojrzał i on na swą ulubioną krainę. Inną zobaczył, ale żyjącą.

- Odżyła beze mnie - wykrztusił ze złością - ale wasze rośliny bardziej do kamieni cmentarnych podobne niż do dawnych, moich - dodał ze złośliwą radością. - Ani śladu kwiatów.
Usłyszał to Wicher. Potężną dłonią skruszył kawałek tęczy na siedmiobarwny pył i rzucił go w dół. Gdzie tylko padł okruch tęczy, tam rozkwitał nowy, piękny kwiat na ocalałych roślinach."

Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1967

"O JARZĄBKU I JARZĘBINIE" Brunon Hlebowicz

2010-11-20T05:39:00.000-08:00

Póki jeszcze gości u nas, a raczej miłościwie nam króluje pora jesienna, chciałam zdążyć z tą właśnie książeczką.

Jesień w tym roku naprawdę jest piękna.

Chodząc codziennie do przedszkola z dziećmi mieliśmy wiele okazji by się jej przyjrzeć i czerpać z ciepłej aury. Nazbieraliśmy wiele owoców tej pory roku i orzechów, i kasztanów, i żołędzi, i liści różnorakich kolorów.

Codziennie widzieliśmy zmiany jakie pozostawiało po sobie odchodzące lato i coraz widoczniejsze ślady przychodzącej jesieni.

Nic jednak tak nie cieszyło oka jak właśnie tytułowa jarzębina. Obserwowaliśmy ją od pączków liści, kwiatów po zielone owoce, aż w końcu trzymaliśmy w dłoniach dojrzałe czerwone kuleczki.

A jakie było zdziwienie dzieci gdy się dowiedziały, że to nie tylko pokarm ale i lekarstwo. Takie niepozorne, skromne i na pozór niepotrzebne kiście. Ta książeczka właśnie o tym mówi.

Pozostałe drzewa ogołocone zbyt wcześnie ze swych skarbów zazdrosne były o zielone listki i czerwone owoce. Namówiły Wicher by postrącał je również jarzębinom. Ale się bardzo zdziwił, gdy w obronie swojego pożywienia stanęły ptaki.

Spotkamy tu przede wszystkim jarząbka, który dzielnie przeciwstawił się Wichrowi. Pomimo, iż książeczka mocno zniszczona, ilustracje piękne i szczegółowe. Bardzo ciepłe i klimatyczne.

Przedstawiają to co ludzie robią jesienią, trafnie opisuje zmieniającą się aurę,

aż do pierwszych mrozów i śniegu.

"Przez pola przeleciał, stertę zboża rozrzucił, wpadł na drogę i zatrząsł jarzębinami. Po chwili czerwień leżała na drodze. Drzewa stały ogołocone nawet z liści.

Dojrzał Wicher starą jarzębinę, stojącą przed domem, płonącą bogactwem owoców. Z taką siłą uderzył, że część dachu zerwał. Ludzie uciekali, kryli się gdzie kto mógł, a Wicher hulał. Starą wierzbę w pół złamał i tylko ze śmiechem zawył: "Pooomyliiiłeeem się!".

Poleciał szukać innych jarzębin. Hulał po drogach polnych i wsiach. Niejedną brzózkę do ziemi przychylił, niejednej sośnie konary połamał."

Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1967

"JEDZIEMY NAD MORZE" Wanda Chotomska

2010-11-18T05:10:00.000-08:00

Urocze wiersze opisujące podróż z księżycem do Gdańska. Sami od kilku lat wybieramy się nad Bałtyk, planują z z roku na rok urlop na plaży, ale niestety coś zawsze nam przeszkadza w realizacji tych zamierzeń.

Tym przyjemniej było zagłębić się w tej lekturce. Poznać Gdańsk i okolice.

Księżyc bardzo malowniczo opowiada o Złotej bramie, Ratuszu, Dworze Artusa,

Żurawiu, Spichlerzach i Starej Stoczni.

Ożywia Fontannę Neptuna, Marsa w Zbrojowni, porównuje Złotej Kamieniczkę

do zamorskiej księżniczki, zapoznaje z cyrulikami przy Zielonej Bramie.

Oprowadza nas po mieście pełnym tajemnic i niesamowitych historii. Jak dawnej Gdańsk był ważnym i potrzebnym portem, tętniącym życiem i handlem. Aż chce się tam być.

Dzięki ilustracjom arcymistrza Mirosława Pokory wszystko

jest takie żywe, prawdziwe, sugestywne i ... żartobliwe.

Dawny, piękny Gdańsk zwany Złotym Miastem kipiał wielkim bogactwem, królewskimi strojami.

Co z tego pozostało do dziś?

Może w końcu się naocznie przekonamy... za rok?

"Płynie srebrny Księżyc
Po sennej Mołtawie,
wita się z drewnianym,
portowym Żurawiem.

Wspomina, jak niegdyś
gdański Żuraw stary
ładował na statki
przeróżne towary.

Jak ciężko pracował
co dzień do wieczora,
jak dźwigał mozolnie
zboże w wielkich worach.

Codziennie o świcie
do pracy się zrywał.
Sześćset lat pracował.
Teraz odpoczywa."

"LOKOMOTYWIĄTKO" Joanna Kulmowa

2010-11-05T05:09:00.000-07:00

Jedyną znaną do tej pory opowiastką o pociągu była dla nas "Lokomotywa" Juliana Tuwima. Synek wciąż powraca do rozkładanego wydania z tektury, bawiąc się nim jak prawdziwym.

I o to chyba chodzi.

Teraz wpadła mi w ręce książka o intrygującym tytule: "Lokomotywiątko". Na pierwszy rzut oka nazwa dość śmieszna oraz dziwna się wydaje, bo jak to taki wielki pojazd może być nazwany tak dziecinnie?

Otóż musicie wiedzieć, że nawet tak potężne maszyny mają swój czas narodzin, dorastania i starzenia się.

Ta historyjka nam to opisuje.

Pomimo tego, że nie spotyka się już prawdziwych starych parowozów, ba a nawet bardzo rzadko korzysta z pociągów w podróży, to książka ta może wzbudzić zainteresowanie i to nie tylko chłopaków, miłośników pojazdów, ale również dziewczynek.

One bowiem chętnie posłuchają o przygodach małej lokomotywy - parowozowej dzidzi - poznającej dopiero świat. Lokomotywka jest bardzo ciekawa świata, radosna i wszędobylska,

więc nie tylko po torach chciała jeździć.

Zwiedziła las, staw i łąkę, by w końcu dowieźć cztery wagoniki na dworzec i odpocząć w domu.

I jak tu nie kochać pociągów?

"Nie jestem wcale takim brzdącem.
Czyście widzieli kiedyś niemowlę fruwające?
A ja fruwam, proszę, każdy widzi:
lokomotywka,
lokomotywiątko,
parowozowe dzidzi.
Już nie krzyczę: ""Do mamy!"
To nie to, co dawniej.
Tu nad ziemią jest bardzo zabawnie.
Wiatr kołysze mną na wielkiej huśtawce,
Myśli, że jestem ogoniastym pawiem
albo długim, długim latawce."

Biuro Wydawnicze "RUCH", Warszawa 1965

"OSIOŁEK BURY" Wiera Badalska "TYGRYSKI" Joanna Papuzińska

2010-10-24T01:44:00.000-07:00

Osiołek Bury ma wielu przyjaciół na podwórku. On jednak woli sam wyprawiać się na spacery.

Utarło się, że to uparte zwierzę, ale nie tylko. Nasz bohater jest niezwykle ciekawski i poznaje świat

na swój sposób.

Sam próbuje odpowiedzieć na wiele pytań nie bacząc na pomoc i radę pozostałych.

Nie rozumie dokąd i po co odleciał bociek Wojtuś, dlaczego księżyc raz jest jak kula, a raz jak kołyska.

Widzi swojego braciszka bliźniaka w odbiciu w strumyku, a nawet sprowadza kolegę lisa do kurnika.

To oczywiście dobrze się nie kończy. Mimo tego, to bardzo sympatyczna i śmieszna historyjka.

"Wczoraj były imieniny naszej gospodyni. Dawaliśmy jej prezenty. Kwoka zniosła duże jajo. Kula przyciągnęła kość, a Kwik stary czerwony bucik. Ja narwałem z jabłonki pięknych kwiatów. Ale, ojej, co się potem działo! Wszyscy się na mnie gniewali. I za co?"

Tygryski zaś to malutkie niegroźne stworzenia, które mama przegoniła z piżamy córeczki,

by ta mogła wreszcie spokojnie usnąć.

Ale zwinne i niesforne kociaki pouciekały w świat, nie mogąc usiedzieć w szafie.

Każdy przeżył wielką przygodę.Świat jest taki ciekawy i wciągający.

Nigdzie jednak nie ma lepiej niż we własnym domu.

Choć jeden z tygrysków długo nie mógł wrócić, gdyż się zgubił,

wreszcie wszystkie szczęśliwie ułożyły się do snu.

Wesoła historyjka w sam raz do samodzielnego czytania.

"Leci latawiec w górze, nad drogą,
ma kolorowy i długi ogon.
Może tygrysek chciał zwiedzić świat
I na ogonie latawca siadł?
A teraz leci, sam nie wie dokąd,
Bardzo daleko, bardzo wysoko?
A może rzeka, co płynie obok,
wzięła tygryska w podróż ze sobą?
Może ta szybka, zielona woda
już mi tygryska nigdy nie odda?"

Obie książeczki ilustrowała ta sama artystka. Wiera Badalska - Wnuczak urodziła się 1925 roku w Taszkiencie, ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, współpracowała ze "Świerszczykiem" oraz "Płomykiem". Autorka także uroczych opowiastek: "Krasnalek Gapcio", "I my mamy swoje mamy", "Ali i jej osiołek".

Nasza Księgarnia, warszawa 1966

"JAK TO ZE LNEM BYŁO" Maria Konopnicka

2010-10-20T05:01:00.000-07:00

Złoto nie musi być żółte i lśnić by dać ludziom szczęście i bogactwo. Ta opowiastka jest tego dowodem.

W pewnym królestwie niczego nie brakowało do życia, ale król widział biedę i nędzę, bo poddani nie nosili koszul, a dzieci biegały półnago. Był to dobry i troskliwy władca, stąd jego wielkie pragnienie posiadania cennego kruszca i rozdania go potrzebującym.

Jeden z najstarszych mieszkańców słysząc o tym zmartwieniu dał mu nasiona rośliny, która urodzić miała złoto dla ludu. Tak się tym król cieszył, że sam je zasiał, pielęgnował i doglądał.

Jakież było jego wielkie zdziwienie kiedy okazało się, że to zwykłe wysokie kwiaty o modrych listkach.

W swym gniewie kazał ściąć łodygi, obić kamieniami i wrzucić do wody, potem wywieźć w głąb lasu i na drogę by ich nie widzieć, aż w końcu spalić. Ale mądry staruszek zjawił się w porę i wybłagał u władcy łaskę.

Zamknięto go w lochach z lnem, a kiedy przyszedł czas wykonania kary wypuszczono go przed oblicze pana. Akurat miało odbyć się wesele córki królewskiej.

Więzień miał już wtedy piękny prezent dla niej. To bela utkanego lnu, z którego można było uszyć suknie. W ten sposób każdy poddany uzyskał upragnioną koszulę.

Bogdan Zieleniec - przypominają mi się jego ilustracje do starszego wydania serii Lucy Maud Montgomery o Ani z Zielonego Wzgórza (Nasza Księgarnia 1995).

"Byłby staruszek w lochu niechybnie z głodu zginął, ale mu przynosiła jeść córka dozorcy, młoda, śliczna i pracowita dziewczyna. Na imię jej było Rózia. Rózia przychodziła co dzień do lochu ze swoją przęślicą, na której przędła jedwab dla bogatej pani, i czekała, aż się staruszek posili. Pewnego dnia namówił ją ów więzień, że zamiast jedwabiu naskubała włókienek z onego zielska, nawinęła na przęślicę i zaczęła prząść. Ze żartów, ot, bo pomyślała, że z tego nic nie będzie. Tymczasem patrzy, a tu równiuteńka niteczka snuje się a snuje, aż wrzeciono furczy. Zdziwiła się bardzo, a że jej jedwabiu już zabrakło, zaczęła ona włókienka prząść. Kiedy już tego dużo naprzędła, rzekł jej staruszek:
- Idź teraz do domu i tak jak z jedwabiu tkasz, tak i tę przędzę utkaj.
Rózia usłuchała staruszka. Na warsztacie z owej przędzy postaw naciągnęła, potem pięknie w poprzek zasnuła i zrobiła... płótno."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1973

"ZWIERZAKI I ZIOŁA" Kazimiera Iłłakowiczówna

2010-09-22T05:57:00.000-07:00

Największym atutem tej skromnej książeczki są przewspaniałe i niepowtarzalne ilustracje Janusza Grabiańskiego.

Książeczka jest naprawdę bardzo zniszczona, więc jakość zdjęć pozostawia wiele do życzenia.

Mimo to, spójrzcie sami.

"OLA I WODNIK"
Wodnik koło młyńskie obraca,
zmachał się, bo to ciężka praca.
Ola niesie wiśnie w koszyku.
- Może parę wiśni, panie Wodniku?
Mówi Wodnik: - Muszę kręcić, bo koło stanie,
powieś mi ze cztery wiśnie tam, na parkanie.

"ZIOŁA"
Pójdziemy na manowce,
nazbieramy jałowca.
Pójdziemy na rozstaje,
nazbieramy malin.
Pójdziemy po kępach i ostępach,
nazbieramy ruty, dziewanny i mięty.

"LENIUCH"
Nie mam na szkołę ochoty,
bo jest błoto.
Nie pójdę do szkoły, i już,
bo - mróz.
Któż by do szkoły biegał po śniegu!
Pójdę po cukierki, książek nie kupię,
wolę być głupi.

"RUSAŁKA"
Rusałeczka mieszka w drzewie
jabłoni.
Prócz Elżuni żadne z dzieci nie wie o niej.
Ma świecące kocie oczka,
rosę pije,
w lniany płatek jak obłoczek
się owija.

"OKRUTNY JULEK"
Julek poszczuł kota psami,
wielką przykrość zrobił mamie.
Nie chciał z nim rozmawiać maleńka Małgosia,
Aż psy znowu uwiązał, a kota - przeprosił.

"KRÓLIK W ALEI"
Aleja wiśniowa:
tam królik się schował.
Kurteczkę ma szarą,
ukryć się w norze stara,
cóż, kiedy go wydały
spodeńki białe.

Nasza Księgarnia, Warszawa 1985

"WIERSZE DLA WNUKÓW" Czesław Janczarski

2010-09-16T14:37:00.000-07:00

I znów mały tomik wierszy Czesława Janczarskiego, twórcy niezapomnianego Misia Uszatka.

Wszyscy o tym wiedzą. Z pewnością starsze pokolenia, bo te młodsze już niekoniecznie.

Jest teraz tyle innych misiów i bohaterów, aż trudno się połapać. A tym bardziej przebić się skromnemu jednokolorowemu, staremu pluszakowi. Ja jednak nie daję o nim zapomnieć w naszym domu.

Dzieci czytają przygody Uszatka, oglądają je w telewizji,

a nawet posiadają przytulaka podobnego do niego.

I fajnie się nim bawią. Mam nadzieję, że i on dobrze się u nas czuje.

Ilustracje Wandy Orlińskiej kojarzą mi się osobiście bardzo z moim dzieciństwem. Wiele książek opierało się na pracy tej artystki. Choćby książeczki z serii "Poczytaj mi mamo": "Boję się", "Kiedy byłam mała", "Co mam", "Potworek". Na pewno także je pamiętacie.

Wanda Orlińska ukończyła Wydział Grafiki ASP w Warszawie, a dyplom z wyróżnieniem otrzymała w pracowni samego prof. Jana Marcina Szancera. Tu można oglądnąć część jej prac.

http://www.ilustratorzy.art.pl/wanda.html

"NAD STODOŁĄ"
Żegnały się boćki
w czas jesieni z nami,
Zapłakała Kasia
rzewnymi łezkami.
Nie płacz, Kasiu, nie płacz
łezkami rzewnymi,
powrócą bociany
do krakowskiej ziemi.
Płynie Wisła, płynie
polami, łąkami,
wszędzie boćkom dobrze,
lecz najlepiej z nami.

"ZBIERAŁ SKRZAT NITKI"
Zbierał skrzat nitki
babiego lata.
Będzie z tych nitek
kaptur dla skrzata.
Będą z tych nitek
dwie rękawiczki
na imieniny
skrzaciej siostrzyczki.

"TATUŚ WRACA Z PRACY"
Stoi Jacek
na balkonie
słyszy: dyń - dyń!
Tramwaj dzwoni.
Już jest tramwaj
niedaleko,
mknie po szynach
szybko, lekko.
Na przystanku
tramwaj staje.
- Kto to wysiadł
czy poznajesz?
- To mój tatuś!
woła Jacek -
wraca, bo już
skończył pracę.

KAW, Warszawa 1988

LUBIĘ...

2010-09-15T04:35:00.000-07:00

1. ...góry Tatry, w szczególności Czerwone Wierchy
2. ...miasto Kraków, gdzie mieszkałam od urodzenia do 4 roku życia, szkoda, że tak krótko
3. ...ciepłą deszczową pogodę, dniami spacerować, a wieczorami czytać
4. ...maj, zapach bzu, obserwować budzącą się do życia przyrodę
5. ...momenty, gdy moje dzieci spokojnie się bawią i rozmawiają ze sobą
6. ...powroty mojego męża wieczorami do domu
7. ...sałatkę grecką, czekoladę z całymi orzechami i słonecznik
8. ...starodawne przedmioty, książki, meble i ciuchy
9. ...rozmawiać z ludźmi
10. ...zmieniać się co jakiś czas

Dziękuję za zaproszenie i przesyłam je dalej do:

http://mamanietylkoadama.blogspot.com/

http://makiwgiverny.blogspot.com/

http://stara-szafa.blogspot.com/

"JARZĘBINKA" Jakow Tajc

2010-09-14T07:29:00.000-07:00

Warto być dobrym i uczynnym. Tego uczy ta bajka. Ile razy przyjdzie nam tego doświadczyć i usłyszeć od innych, by w końcu to zrozumieć. Nieważne. Bylebyśmy się do tego w końcu dostosowali.

Mała Jarzębinka, wnusia babki Oleny pomagała staruszce w domu, opiekowała się leśnymi zwierzętami i dokarmiała je. Kto by pomyślał, że teraz i ona będzie potrzebować lotnych skrzydeł łabędzich, zwinnych łapek wiewiórek i silnych łap niedźwiedzia.

A także jej babcia, która wyruszyła w daleki świat by odszukać porwaną Jarzębinkę. Jak się skończyła ta historyjka, oraz skąd tak oryginalne imię dziewczynki - o tym doczytacie w tej uroczej książeczce.

Spokojne, barwne i regularne ilustracje Marii Mackiewicz wprowadzą baśniową aurą.

Wierzcie, że nie chce się potem wracać do szarego życia.

"Odleciały łabędzie, obdarowane orzeszkami wiewiórki pobiegły chwiejąc puszystymi ogonkami, a z lasu wytoczył się na krzywych łapach wielki bury niedźwiedź.
- Mnie również poczęstuj czymś, Jarzębinko! - upomina się bury niedźwiedź.
I Jarzębinka oddała buremu niedźwiedziowi resztę swojego miodu.
Nagle wychylił się zza lasu szary wilk.
- Chodźmy na spacer, Jarzębinko!
- Nie mogę, wilku, babcia mi nie pozwoliła.
- Wyjdź tylko na próg - prosi wilk.
Wyszła Jarzębinka na próg, a szary wilk cap! Jarzębinkę i powlókł ją od lasu."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1987

"RZEKI I KSIĘŻYC" Stanisław Wygodzki

2010-09-01T02:47:00.000-07:00

Jeśli Wam się wydaje, że rzeki służą tylko do pływania i ochłody to jesteście w wielkim błędzie. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że ludzie dorośli wiedzą o nich o wiele więcej, ale żeby aż tyle. To, co opisuje autor wzbudza ciekawość, zdumienie, a nawet wstyd. Bo nie myślało się o wodach w taki sposób! Od samego źródła, od pierwszych chwil swego życia, rzeka ma tyle pracy i zadań do wykonania, tyle przeszkód, nurtów do pokonania, że jest to wprost nie do uwierzenia. A ile jest życia w niej samej! Od liku ryb, owadów, płazów.

Pięknie, lirycznie i nostalgicznie. Ona nigdy nie odpoczywa, nie ma sekundy wolnego czasu. Ciągle w biegu, w pracy, jak czas. Każdy na nią liczy i każdy się z nią liczy. Cicha i niepozorna, a taka siła w niej drzemie. Co jakiś czas daje nam tego wyraz, niestety w tym roku, w maju i czerwcu szczególnie...

"Wody, wody, wody zielone,
wody majowe, srebrne i czarne,
wody pod brzozą, wody pod klonem,
wody płynące przez miasta gwarne!

Wody uśpione, rwące potoki,
szumie strumyków w leśnej toni!
Płynie po niebie obłok wysoki,
kto go dogoni, kto go dogoni?..."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1985

"O WESOŁEJ LUDWICZCE" Anna Świrszczyńska

2010-08-25T00:24:00.000-07:00

Taka Ludwiczka to marzenie chyba każdego rodzica! Wesoła (jak mówi sam tytuł), towarzyska, zawsze uśmiechnięta, życzliwa, miła. Nigdy o nic nie płacze, nawet jak się skaleczy. Śpiewa sobie pod nosem i tryska dobrym humorem. Aż się nie chce wierzyć, że takie dzieci istnieją.

Na pewno są, ale moje do nich nie należą. Mają oczywiście wiele cech bohaterki, ale potrafią się również porządnie rozzłościć, krzyknąć, a nawet wzajemnie pobić.

No cóż, ale prawdziwe życie to nie bajka.

Ale wracając do lektury, przedstawię pokrótce jej fabułę. Dziewczynka bowiem wyrusza w świat w poszukiwaniu kolegi, który nigdy się nie złości, czyli jest dokładnie taki jak ona.

Szuka Piernikowego Króla o sercu słodkim jak miód.

Po drodze spotyka kilku nowych towarzyszy podróży, którzy z czasem staja się jej prawdziwymi przyjaciółmi. Pomimo różnic w wyglądzie i charakterze potrafią ze sobą rozmawiać, bawić się,

a co najważniejsze pomagać w trudnych momentach.

Cała gromadka, a więc: Ludwiczka, Zajączek, Ślimak, Strach na wróble i Świnka udowadniają nam i uczą, co tak naprawdę liczy się życiu. Dla mnie bajeczka ta to bardzo uproszczona i spłycona nieco książka "Alicja w Krainie Czarów". Ale każdy może ją odebrać jak tylko chce.

Bezdyskusyjne zaś są wrażenia estetyczne wywołane pięknymi ilustracjami Janiny Krzemińskiej.

Zachęcam do obejrzenia tych arcydzieł.

"Świat był piękny. Tu woda, tam lasek, tu kwiatek, tam motyl. Idą, śpiewają, wesoło im. Zobaczyli pole prosa, a pośrodku pola - domek ze szmatki. Jak wiatr wieje, to ten domek się kiwa.
- Puk, puk!
- Kto tam?
- Czy tu mieszka król z piernika, co się nigdy nie złości?
- Nie, tu mieszka strach na wróble.

I strach na wróble wyszedł ze swego szmacianego domku. Miał włosy ze starej szczotki i głowę z dyni, ale był bardzo sympatyczny.
- Strachu na wróble, czy lubisz wędrować?
- Bardzo lubię, chociaż mam tylko jedną nogę.
- To chodź z nami szukać króla z piernika. We troje będzie nam weselej.
- Dobrze, tylko musicie iść do mojego kolegi, co mieszka pod lasem. Poprosicie go, żeby przez ten czas odganiał za mnie wróble od prosa.

Więc Ludwiczka i zając poszli do kolegi, a ten kolega zgodził się na wszystko. Teraz już strach na wróble mógł sobie pozwolić na małą wycieczkę.
Idą, idą. Wesoło im. Słoneczko świeci, więc sobie śpiewają:
Ach, jak miło zwiedzać świat,
gdy przy chwacie idzie chwat."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1986

"PANIENECZKA Z PUDEŁECZKA" Jan Brzechwa

2010-08-21T21:02:00.000-07:00

Śliczna wierszowana opowiastka o laleczce z porcelany. Miłej, towarzyskiej, ale bladej, nie uśmiechniętej i ciągle siedzącej na półce.

Kot, wielce w niej zakochany postanowił wyciągnąć ją na spacer, by pokazać jak piękny i ciekawy jest świata

Przy okazji trafili do chatki gnoma Paproszka, który sprzedał im trzy minki dla laleczki bez wyrazu.

Zorganizował dla niej także wspaniały bal, a nawet utkał cudną suknię księżycową.

Taki przyjaciel to prawdziwy skarb.

Jak w prawdziwych bajkach, tak i tu pojawia się wróżka, dzięki której podrywają się do tańca także pozostałe zabawki z pokoju dziecięcego: pluszaki, pajace tekturowe, hulajnoga, ołowiane żołnierzyki, lokomotywa oraz nakręcane żabki, klocki, wózki, sanki, nakręcany kominiarczyk i wiele innych.

Zabawa była niezwykła!

Urocze ilustracje!

"Lalka siedząc przy swym kocie
Jadła cały czas łakocie
I szeptała mu do uszka:
-Kotku bury, jam nie wróżka,
Jam zwyczajna jest laleczka,
Ale będę dla koteczka
Taka dobra, taka tkliwa
Jak prawdziwa panna żywa,
Ach, bo w bajkach wszystko bywa!

Wróżka śliczna i wspaniała
Sama gości częstowała,
Wszystkim szklanki napełniała,
Podsuwała smakołyki
I na srebrne talerzyki
Garstki maku nakładała.

W maku tkwi przedziwna władza,
Co na oczy sen sprowadza.
Więc dokoła niespodzianie
Rozpoczęło się ziewanie
I niebawem, jednocześnie,
Mak pogrążył wszystkich we śnie.

Pan generał pierwszy usnął -
Tylko Wróżkę wąsem musnął.
Całe wojsko ołowiane
Poszło sobie spać pod ścianę,
Żabki, bąki i zabawki
Powróciły do swej szafki.
Lalkę senną niesłychanie
Kot posadził na tapczanie,
Sam u stóp jej się położył,
Bo i jego sen już zmorzył."

Czytelnik, Warszawa 1982

""PODRÓŻ W NIEZNANE" Adam Bahdaj

2010-08-14T21:51:00.000-07:00

Bajkowa historyjka dla dzieci o męstwie, przyjaźni i nadziei. Mała myszka, wielkim bohaterem książeczki. Nie straciła pogody ducha i odwagi, gdy na wodzie została w łódeczce sama. Burza ją nie przestraszyła, musiała przebrnąć przez nią bez niczyjej pomocy.

Odmowa ważki i ryby zmusiły Kundzię do samodzielności. Co więcej, to ona zdołała wydobyć z wody motyla i wymyślić w jaki sposób wrócić na ląd.

Niebywałe jakie siły drzemią w istotach pozostawionych samym sobie. Zadziwiające ile potrafimy zrobić zarówno my jak i zwierzęta by przeżyć.

Niejednego może zaskoczyć własna i nieodkryta w normalnych warunkach duchowa i fizyczna moc. Nie łamać się więc, tylko do przodu!

"- Pierwszorzędny towar! - zawołała Ania. - Nasz frachtowiec z ładunkiem polskich cukierków popłynie do dalekich, egzotycznych krajów, a stamtąd po wielkim rejsie powróci załadowany pieprzem, cynamonem, goździkami, herbatą, kawą. Czy nie wspaniała zabawa?

- Pierwszorzędna - ucieszył się Janek.

Umieścili na pokładzie torebkę cukierków, postawili żagiel.

I stało się coś, czego się nie spodziewali: żagiel zatrzepotał na wietrze, wydął się i okręcik, jak prawdziwy, wspaniały szkuner, z wielką szybkością oddalił się od brzegu. Zatoczył wielkie koło i zniknął za gęstą ścianą trzcin.

Janek rzucił się do wody, ale jezioro było głębokie, więc zatrzymał się po kilku krokach.

- I co teraz będzie? - zawołał bliski płaczu.

- Jak to co? - odparła rezolutnie Ania. - Teraz będziemy czekali, aż nasz statek powróci z cennym ładunkiem. Może z Indii, może z Cejlonu?

Janek pokiwał z politowaniem głową.

- Wy, dziewczęta, macie zawsze takie zwariowane pomysły. Chodźmy wzdłuż brzegu, poszukajmy naszego żaglowca."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1984

""UŚNIJŻE MI, UŚNIJ..." Józef Czechowicz

2010-07-29T12:30:00.000-07:00

Możecie mi wierzyć lub nie, ale ja po prostu w tej niepozornej, starej, zniszczonej książeczce się zakochałam! Jest PRZEPIĘKNA, czarowna, cudna i niespotykana. Kilka dosłownie wierszyków, kilka łagodnych kołysanek mamy dla Synka, ale tak znakomicie opisanych, dobranych, że łza się w oku kręci. Na sercu robi się tak ciepło i zarazem tak... smutno, bo dzieci już większe. Nie potrzebują takiego matczynego tulenia, głaskania i śpiewania. Matuchna odpędza od Synka złe myśli, sny, by zasnął w spokoju, a rano obudził się wesoły i zdrowy. Z książki bije wręcz gorąca i naturalna miłość do dziecka. To naprawdę da się odczuć! Która matka nie chce tego dla swojego dziecka? Ale ono w końcu dorasta...

A ilustracje? Fenomenalne, zjawiskowe! O ich twórczyni niestety nic nie znalazłam.

"Słowiku,
muzyku,
w czereśniach pod gankiem
ciurlikaj,
turlikaj
spiewaj kołysankę...

W ogródku
cichutko,
choć to jeszcze wcześnie...
Wzdychały,
szumiały
kwitnące czereśnie..."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1985

"O CZYM SZUMI STARY DĄB" Czesław Janczarski, Zbigniew Rychlicki

2010-07-26T04:32:00.000-07:00

Amatorów historii Polski, ale takiej w pigułce odsyłam do wierszowanej opowieści o starym dębie, będącym świadkiem najważniejszych wydarzeń naszej Ojczyzny ubiegłych stuleci. To pod nim narodziła się myśl o utworzeniu państwa Polan, to tu rycerze i żołnierze odpoczywali po bitwach i wojnach. A wszystko to w tym, samym miejscu, w cieniu niemego, sędziwego drzewa, który mógłby niejedno dopowiedzieć do znanych faktów. Ilustracje - Zbigniew Rychlicki.

"Wiatr wieczorny cicho
listkami szeleści.
Szumi dąb-staruszek
dziwne opowieści"

Nasza Księgarnia 1980

"CO SIĘ W KOŁO ZIELENI" Czesław Janczarski

2010-07-20T14:10:00.000-07:00

Dziś mamy wiele książeczek wspomagających naukę literek i czytania dla dzieci. Wiem, bo akurat to w domu teraz przerabiam. Wydawnictwa prześcigają się w formach, kolorach, w ogóle - pomysłach na dotarcie do rodzica i malucha, by wybrać akurat ich pozycję. To dobrze, bo dzięki temu mamy duży wybór i coraz lepsze wydania. Coraz bardziej kreatywne, a tym samym pomocne.

Z dawnych lat pamiętam tylko słynny dziś "Elementarz Falskiego", który oczywiście także nabyłam córce, ale poza tym nic innego. Dopiero w bibliotece natknęłam się na skromną książeczkę Czesława Janczarskiego, będącą zbiorem krótkich wierszyków o każdej literce. Ilustartorką jest Ewa Nemoudry-Włodek.

Odnoszą się one do roślin, stąd podtytuł: "Abecadło roślinne". Autor zachęca do wędrówki po lesie, polach i łąkach, co dziś jest na czasie, bo mamy rozbudzoną do pełnego życia przyrodę w zasięgu wzroku i ręki. Nie mamy tylko czasu i chęci by się pochylić oraz spontanicznie zachwycić kwiatem. To swoistego rodzaju przewodnik dla najmłodszych. Pozycja dziś mało popularna, bo ilustracje nie są tak kolorowe i jednoznaczne jak współczesna kreska, choćby disneyowska. Ta interpretacja jest bardziej złożona i mniej domyślna.

Autorka ożywiła niemych bohaterów. Rzeczom, przedmiotom, roślinom, nadała osobowości i twarz. Przedstawiła graficznie również echo, co może wydawać się niemożliwe do przekazania dziecku. Niby znane i proste, a jednak... Niewspółczesne. Ukazane w sposób wymagający skupienia i uwagi. Niejednoznacznie i nie na skróty.

Ewa Nemoudry urodziła się 7 października 1957 (?) roku w Poznaniu. Dorastała w Krakowie, gdzie studiowała na ASP oraz na Uniwersytecie Sztuki i Projektowania w Pradze. Obecnie mieszka i pracuje w Pradze, Republika Czeska.

"Piękne są nasze pola,
łąki, lasy i rzeki,
góry śniegiem okryte,
błękit morza daleki.

W lesie - drzewa szumiące
rosną, kwiaty i zioła,
wonne trawy na łące,
złote zboża na polach.

Chciałbyś poznać to wszystko,
co zieleni się wokoło,
szumi, pachnie i kwitnie
i szeleści wesoło?

Zanim pójdziesz na spacer
w las, na pole, nad rzeczkę -
przejrzyj w domu uważnie
kolorową książeczkę."

Krajowa Agencja Wydawnicza, Poznań 1988

"O LWIE, KTÓRY LUBIŁ TYLKO TRUSKAWKI" Claude Aveline

2010-07-14T04:24:00.000-07:00

Któż nie lubi słodkich, czerwonych i soczystych truskawek? Akurat mamy teraz na nie sezon (choć już jest tendencja końcowa), więc lektura w sam raz do poczytania. Kto jak kto, ale żeby jadł je lew? Ale to nie był taki sobie zwyczajny lew! Był oczywiście zaczarowany. A do tego pluszowy i należał do Jacka. Ruaa, bo tak zwał się ten zwierz, miał ciągle czerwony pyszczek, co często odstraszało innych. Kiedy chłopiec wybrał się z rodzicami na pustynię Sahara, lew słysząc głosy swoich ziomków stał się prawdziwy. Postanowił ich odwiedzić, ale mocno się zdziwił tym jak żyją i co jedzą inne lwy. Nie smakowało mu bowiem mięso. Napotkał również człowieka polującego na dzikie zwierzęta. Oj, miał szczęście ten myśliwy, że Ruaa był truskawkożerny! Swoją drogą ciekawe, czy można faktycznie jeść tylko owoce i nigdy się nie znudzą? Przygoda jaką przeżył nasz koci bohater była niebezpieczna, ale dobrze się skończyła, o czym przekonacie się na końcu książeczki. Dodam jeszcze tylko, iż autorką ilustracji jest Olga Siemaszko.

Claude Aveline (pseudonim Evgen Avtsine), francuski poeta i pisarz, urodzony w Paryżu w 1901, zmarł w 1992 roku.

"Pod wieczór spotkał się oko w oko z pewnym człowiekiem, który miał strzelbę. Człowiek ten polował na lwy. Razem z całą grupą myśliwych wyruszył rano na polowanie, ale potem gdzieś się zgubił i od kilku godzin błąkał się zupełnie sam na pustyni. Spostrzegłszy Ruaę, wymierzył do niego ze strzelby. Rua skoczył i przewrócił go na ziemię.
- Ach, nie zabijaj mnie! - krzyczał myśliwy.
Ruaa pozwolił mu się podnieść, ale cały czas trzymał łapę na strzelbie. Myśliwy uchylił kasku, żeby mu podziękować.
- Jesteś bardzo dobry.
Ruaa odpowiedział na to:
- Jestem głodny.
Myśliwy popatrzył na uczerwienioną paszczę Ruay i spytał drżącym głosem:
- Czy zechcesz mnie zjeść?
Ruaa potrząsnął grzywą i zrobił strapioną minę.
- O - powiedział - na pewno nie jesteś smaczniejszy niż antylopa czy małpa! Ale ponieważ nie mogę znaleźć tego, co lubię, trzeba będzie w końcu zjeść ciebie. Jestem ogromnie głodny.
- Ach, powiedz mi szybko, co lubisz! - krzyknął myśliwy.
Ruaa odparł:
- Zdaje mi się, że lubię tylko truskawki."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1970

"NANDA" Leonard Życki

2010-07-08T04:19:00.000-07:00

Muszę przyznać, że jestem tą książką oczarowana. Wprowadziła mnie w atmosferę i kraj, którego dotąd nie znałam, a po tej lekturze, mam wielką ochotę wgryźć się w temat. Ilustracje po trochu przypominają mi dzieła mistrza Józefa Wilkonia, ale może tylko sugestia, bo mam świeże wspomnienia po "Księdze dżungli". Ale osądźcie sami.

Piękna, osobliwa, bardzo ciekawa opowiastka o słoniątku Nanda. Fabuła i niesamowite ilustracje przenoszą nas nad wielką rzekę Bramputra, gdzie toczy się życie nie tylko słoni i tygrysów, ale również ludzi. To oni łapią i oswajają dzikie zwierzęta, zmuszając do pracy. Mimo całego uroku miejsca - Indii - oraz rozpoczęcia historii od radosnych narodzin Nandy, końcówka napawa pewnym przygnębiającym smutkiem. To moje subiektywne odczucie. Z jednej strony bardzo obrazowo autorzy przedstawiają ciężką, ale piękną egzystencję czworonożnych mieszkańców, ich ciągłe wędrówki za pożywieniem, walkę z drapieżnikami, naturalną więź wspólnotową, wzajemną troskę i obronę.

Z drugiej zaś, bezwzględne wymogi życia w takim miejscu, a w więc ludzki czynnik ingerujący w tą dziewiczą przyrodę. Osobiście robi mi się ciężko na sercu czytając, oglądając takie książki oraz mając świadomość prawdziwości przedstawionych tu wydarzeń.

Ale lektura jak najbardziej warta uwagi.

Raj dla oka.

Leonard Życki - właściwie Życki-Małachowski (1898-1978). Pisarz, dziennikarz, podróżnik, nauczyciel. Zadebiutował tytułem "Burza nad Afryką". Inne znane książki to: "Zdobywcy przestworzy", "Władca Grenlandii", "Tajemnica Hoggaru".

Teresa Wilbik - W 1964 roku ukończyła Wydział Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, w pracowni prof. Jana Marcina Szancera; studia malarskie zaś przeszła w pracowni prof. Eugeniusza Eibischa. Nagrodzona Srebrnym Medalem na Międzynarodowej Wystawie Sztuki Książkowej w Lipsku Nagrodą Prezesa Rady Ministrów, Złotym Jabłkiem na Międzynarodowym Biennale Ilustracji Książkowej w Bratysławie.

"Stacyjka była niewielka i znajdowała się w pobliżu Dżungli. Pociąg przechodził tędy raz na dobę. Handlarze postawili ciężarówkę z klatką na peronie i odeszli. Nanda początkowo była bardzo przestraszona i zachowywała się spokojnie, ale w nocy ogarnęła ją taka tęsknota za matką i stadem, że zaczęła trąbić jak tylko potrafiła najgłośniej. Tak głośno, że jej wołanie o pomoc dotarło do gromady, która zaniepokojona zniknięciem Nandy już jej szukała.
Ach, co się wtedy działo! Zdawałoby się, że słonie to zwierzęta powolne, a tymczasem, kiedy ruszyły do ataku, ziemia drżała pod ich nogami. Gdy wpadły na stacyjkę, kto żyw uciekał im z drogi, one zaś rzuciły się pod ciężarówkę i zaczęły ją niszczyć. Wkrótce samochód był zupełnie rozbity! Z połamanej klatki gramoliła się radośnie Nanda. Krew ciekła jej z rozerwanego przez jakiś gwóźdź ucha, ale poza tą niewielką raną była cała i zdrowa.
Słonie nie poprzestały na wyzwoleniu małej, ale rzuciły się na budynek stacyjny. Drewnianą stacyjkę nietrudno było zniszczyć. Mała Nanda trafiła przy tej okazji do bufetu, gdzie znalazła kilka placuszków, zwanych czapati. Zaopiekowała się nimi tak dokładnie, że ani jednego nie zostawiła. To była jej nagroda za przebyte męki i strach. Po tej przygodzie na całe życie zapamiętała sobie smak pieczywa."

Biuro Wydawnicze RUCH, Warszawa 1966

"NA STRAGANIE", "NA WYSPACH BERGAMUTACH" Jan Brzechwa

2010-07-07T04:52:00.000-07:00

No i znów mamy w ręku kartonowe małe książeczki. Świetne są te wydania, naprawdę! 6-letniej córce szczególnie przypadły do gustu, bo może na nich swobodnie ćwiczyć się w czytaniu. Duże drukowane litery, śmieszne ilustracje, dialogi w chmurkach, wszystko to sprawia, że Ola ciągle do nich powraca.

Opracowanie graficzne Bohdana Butenko, lubiane wiersze Jana Brzechwy, ech... szkoda, że dziś już nikt takich książek nie wznawia.

Sami się przekonajcie. Czy je może pamiętacie?

Nasza Księgania, Warszawa 1973, 1979

"O KOTKU KTÓRY SZUKAŁ CZARNEGO MLEKA" Helena Bechlerowa

2010-06-28T00:21:00.000-07:00

Uroczy zbiorek kilku opowieści z lasu, łąki i pola, gdzie główni bohaterowie - zwierzęta przeżywają swoje radości i smutki.

O tym jak kotek Fąfelek, kozioł Bródka i zajączek Trzykłaczek szukali dla siebie butów, podkówki i hulajnogi.

Jak jeżyk służył wiernie lisowi za szczotkę do ogona, po czym się zbuntował i odtąd się jeży na jego widok. Może się też dowiedzieć skąd zebry, żyrafy i tygrysy mają pręgi, pasy i łaty na sobie.

O tym jak koziołek Rogatek chcąc się upiększyć zrobił z siebie pośmiewisko.

Jak kogucik Koralik dziwił się, że ktoś inny budzi przyrodę do życia po zimie.

O wstydzie lisa, dzika, kozy, i jeża, którzy przestraszyli się wielkiego cienia małego zajączka szaraczka.

O tym jak lis stracił swoją czapę na zimę oddając ją księżycowi.

Jak dwa misie: Mrum i Gawrotek pomagali upiec ulubione pączki. Sami musieli skosić pszenicę, zanieść ziarno do młyna, a mąkę do piekarza.

O tym jak wzajemna pomoc kogucika i zajączak uchroniła ich od pewnej śmierci w szponach jastrzębia.

O tym jak biały kotek chcąc być jak jego przyjaciel koloru czarnego robił wszystko, by tak się stało. Siedział więc w czarnej piwnicy, ubrudził się sadzą w kominie, aż wreszcie szukał czarnego mleka.

O tym jak mała myszka Cichonóżka zaprosiła do swojego małego domu większych od siebie przyjaciół, przez co norkę utraciła.

O dziwnym domu ślimaka Sałatka, z oknem, firanką, kominem i światłem.

O dwóch przyjaciołach: koguciku Filonie i kaczorku Kwiku, którzy nie potrafili pomóc sobie w chwili zagrożenia, każdy martwił się bowiem tylko o siebie.

Jak widać samo życie. Bajki mają to do siebie, iż tak naprawdę traktują o nas, ludziach. Tak było już dawnej i jest do tej pory. To najłatwiejszy sposób ukazania naszych jasnych i ciemnych stron. Szkoda tylko, że nic temu nie winne zwierzęta muszą przez to tak cierpieć. I znosić nasze okropne charaktery grając takie role.

Dodam, że spotkałam na aukcjach inne wydanie tejże książeczki tyle, że z ilustracjami Marii Mackiewicz. Nie oglądałam ich jednak w realu. Podejrzewam jednak, że są równie mistrzowskie jak te. Hanna Krajnik cieszy oczy moje i mam nadzieję, że również i Wasze.I tym razem nie zawiodła swoich wielbicieli. Coś wspaniałego!
Bardzo żałuję, że tylko takich rozmiarów można umieszczać takie arcydzieła!!!

"- To ja , jeż - odezwał się ktoś za drzwiami.
- Wejdź, jeżyku! - zapraszała myszka.
Ale jak tu wejść? Norka taka maleńka! Głowa i przednie łapki jeża są już w norce, ale reszta nie chce się zmieścić.
- Jestem odrobinę grubszy od ciebie, myszko - tłumaczy się jeżyk."

Nasza Księgarnia, Warszawa 1968

"LISIA CZAPA" Marek Głogowski

2010-06-25T02:30:00.000-07:00

Ciężko żyć zwierzętom w lesie zimą. Nie od dziś to wiemy. Ale mróz tego roku był szczególnie dotkliwy. Szczególnie dla lisa Klemensa, któremu marzły od silnego zimnego wiatru uszy. Robił co mógł by przetrwać tę srogą porę roku, ale kiedy ból był nie do wytrzymania postanowił, podobnie zresztą jak wiele innych mieszkańców lasu, zamówić sobie ciepłą czapę z włóczki u Sowy. Jak się można było spodziewać, długo musiał czekać w gigantycznej kolejce do dziupli słynnej pani Uszatej. To jednak i tak nie zagwarantowało mu zdobycia dodatkowego odzienia. Jakże się męczył biedny lisek! Kiedy wreszcie Sowa zrobiła na drutach upragnioną czapę było już za późno... Co się wydarzyło? Zaglądnijcie do książki.

Jeśli nie zdobędziecie w bibliotece pięknego wydania z ilustracjami Haliny Krajnik, to odsyłam do tekstu tego samego autora, ale z nowoczesnymi rysunkami Elżbiety Gaudasińskiej.

Marek Głogowski (ur.1947) - polski poeta i prozaik, autor utworów i słuchowisk dla dzieci oraz tekstów piosenek, dziennikarz i tłumacz. Absolwent Wydziału Filologii Polskiej i Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego.

W latach 1970-74 pracował jako redaktor w Państwowym Wydawnictwie Muzycznym, a w latach 1974-1984 na takim samym stanowisku w Teatrze dla Dzieci Polskiego Radia. W roku 1986 został z kolei kierownikiem redakcji utworów dla dzieci w wydawnictwie Nasza Księgarnia.

W roku 1968 rozpoczął zawodowe pisanie tekstów piosenek utworem Lepiej późno niż wcale dla Stana Borysa i zespołu Bizony. Piosenka ta została uhonorowana I nagrodą w Telewizyjnej Giełdzie Piosenki. Utwory z jego tekstami można usłyszeć też w wykonaniu takich artystów i zespołów muzycznych, jak np.: Wojciech Gąssowski, Irena Jarocka, Krzysztof Krawczyk, Skaldowie, Trubadurzy.

"Z każdym dniem było mi teraz coraz zimniej. Spadł śnieg i chwycił mróz. Nie ruszałem się prawie ze swojej nory. Przeczytałem wszystkie listy, jakie kiedykolwiek dostałem od znajomych i odpisałem na nie po kilka razy. Wreszcie nadszedł umówiony termin. Okręciłem głowę ręcznikiem i udałem się do Uszatej Sowy. W drzwiach spotkałem sroki-bliźniaczki.
- O, Klemens! W turbanie na głowie! Jaki zabawny! - skrzeczały jedna przez drugą.
- Jeszcze trochę cierpliwości, Klemensie - powiedziała Sowa - już niedługo będziesz miał najpiękniejszą i najcieplejszą czapę na świecie.
Sowa musiała mi to powtórzyć kilka razy, bo uszy zmarzły mi do tego stopnia, że nic a nic nie słyszałem"

Krajowa Agencja Wydawnicza, Warszawa 1977